പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം – കഥ 03
പെരുന്തച്ചൻ
ഒരു ഉളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വിസ്മയം തീർത്ത ശില്പി
ഒരു മരക്കഷണം കൈയിലെടുത്താൽ അതിൽ അദ്ദേഹം ഒരു ദൈവരൂപം കണ്ടു. കല്ലിനെ നോക്കിയാൽ അതിൽ ഒരു ക്ഷേത്രം കണ്ടു. മറ്റുള്ളവർക്ക് വെറും മരവും കല്ലും മാത്രമായിരുന്നിടത്ത് പെരുന്തച്ചൻ സൗന്ദര്യവും ജീവനും കണ്ടെത്തി.
കേരളത്തിന്റെ ശില്പകലാ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഇന്നും ആദരവോടെ ഓർക്കപ്പെടുന്ന പേരാണ് പെരുന്തച്ചൻ.
പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലത്തിലെ മകനായി ജനിച്ച അദ്ദേഹം, വളർന്നത് ഒരു ആശാരി കുടുംബത്തിലായിരുന്നു എന്നാണ് ഐതിഹ്യം.
ഉളിയന്നൂരിലെ അത്ഭുതശില്പി
ആലുവയ്ക്കടുത്തുള്ള ഉളിയന്നൂർ എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു ആശാരിക്കുടുംബം താമസിച്ചിരുന്നു. അവിടെ വളർന്ന ബാലന് ചെറുപ്പംമുതലേ മരത്തോടും കല്ലിനോടും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
മറ്റു കുട്ടികൾ കളിക്കുമ്പോൾ അവൻ മരക്കഷണങ്ങൾ ശേഖരിക്കും. അവയിൽ രൂപങ്ങൾ കൊത്തിയുണ്ടാക്കും. ഒരു ചെറിയ മരക്കഷണം പോലും അവന്റെ കൈയിൽ എത്തിയാൽ അതിന് പുതിയൊരു രൂപം ലഭിക്കും.
മരത്തിന്റെ സ്വഭാവം അവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. എവിടെ മുറിക്കണം, എവിടെ ഉളി വെക്കണം, എത്ര ആഴത്തിൽ കൊത്തണം എന്നൊക്കെ അവന്റെ കൈകൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
അങ്ങനെ വളർന്ന ബാലനാണ് പിന്നീട് ഉളിയന്നൂർ പെരുന്തച്ചൻ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായത്.
ക്ഷേത്രങ്ങൾ, കുളങ്ങൾ, പാലങ്ങൾ, വിഗ്രഹങ്ങൾ — എന്ത് നിർമ്മാണം ഏറ്റെടുത്താലും അതിൽ തന്റെ കഴിവിന്റെ മുദ്ര പതിപ്പിക്കുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
ആർക്കും തീരുമാനിക്കാനാകാത്ത ഒരു കുളം
ഒരിക്കൽ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ആവശ്യത്തിനായി ഒരു കുളം നിർമ്മിക്കാൻ പെരുന്തച്ചനെ വിളിച്ചു.
അദ്ദേഹം സ്ഥലം പരിശോധിച്ചു. അളവെടുത്തു. പണി ആരംഭിച്ചു.
പക്ഷേ കുളം എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന കാര്യത്തിൽ നാട്ടുകാർക്കിടയിൽ തർക്കം തുടങ്ങി.
“കുളം നീളത്തിലായിരിക്കണം,” ഒരാൾ പറഞ്ഞു.
“അല്ല, ചതുരാകൃതിയിലായിരിക്കണം,” മറ്റൊരാൾ വാദിച്ചു.
“വട്ടത്തിലുള്ള കുളമാണ് ഭംഗി,” മൂന്നാമൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും തീരുമാനമായില്ല.
ഒടുവിൽ എല്ലാവരും പെരുന്തച്ചന്റെ അടുത്തെത്തി.
“തച്ചാ, ഞങ്ങളുടെ തർക്കം തീർത്ത് ഒരു രൂപം തീരുമാനിക്കണം.”
പെരുന്തച്ചൻ എല്ലാവരെയും നോക്കി ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങൾക്കൊക്കെ ഇഷ്ടമുള്ള രൂപം കുളത്തിൽ കാണണമെന്നാണല്ലോ ആഗ്രഹം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ എല്ലാവരുടെയും ഇഷ്ടം പോലെ നിർമ്മിക്കാം.”
അദ്ദേഹം പണി തുടങ്ങി.
കുളം പൂർത്തിയായപ്പോൾ അതിന്റെ രൂപം കണ്ടവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പല ഭാഗങ്ങളിൽനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ പല ആകൃതികളായി തോന്നുന്ന വിചിത്രമായൊരു കുളം!
ഓരോരുത്തർക്കും തങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച രൂപം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
പെരുന്തച്ചന്റെ ബുദ്ധിയും കൈവിരുതും വീണ്ടും നാട്ടിൽ സംസാരവിഷയമായി.
പാവകൾ സംസാരിച്ച പാലം
മറ്റൊരു ദിവസം പെരുന്തച്ചൻ ഒരു നദിക്ക് കുറുകെ പാലം പണിയുകയായിരുന്നു.
പാലം സാധാരണമായിരിക്കരുതെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ കാണുന്നവർക്ക് അത്ഭുതം തോന്നുന്ന ഒരു യന്ത്രസംവിധാനം വേണം.
അദ്ദേഹം പാലത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഒരു പാവ സ്ഥാപിച്ചു.
മറ്റേ അറ്റത്തുനിന്ന് ഒരാൾ പാലത്തിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ പാവ പതുക്കെ താഴാൻ തുടങ്ങും. ആൾ പാലത്തിന്റെ നടുവിലെത്തുമ്പോൾ പാവ വെള്ളത്തിനടിയിലാകും.
ആൾ മറുകരയിലെത്തുമ്പോഴേക്കും പാവ വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് ഉയരും. വായിൽ വെള്ളം നിറച്ചുവെച്ച പാവ, അടുത്തെത്തുന്ന ആളിന്റെ മുഖത്തേക്ക് വെള്ളം തുപ്പും!
പാലം കാണാൻ വന്നവർ ചിരിച്ചും അത്ഭുതപ്പെട്ടും നിന്നു.
പെരുന്തച്ചന്റെ മകനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ പാവയുടെ ചലനങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കും പാവയുടെ ഉയർച്ചയും താഴലും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു.
അച്ഛൻ നിർമ്മിച്ച യന്ത്രത്തിന്റെ രഹസ്യം അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
പിന്നീട് അവൻ മറ്റൊരു പാവ നിർമ്മിച്ചു. അത് പാലത്തിന്റെ മറുവശത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.
ഇപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ പാവ നേരത്തേ നീങ്ങിത്തുടങ്ങും. ആദ്യത്തെ പാവ വെള്ളം തുപ്പാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് രണ്ടാമത്തെ പാവ അതിന്റെ മുഖത്ത് അടിക്കും. അങ്ങനെ വെള്ളം യാത്രക്കാരന്റെ മുഖത്തേക്ക് തെറിക്കില്ല!
മകൻ ചെയ്ത മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ പെരുന്തച്ചൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അവന്റെ കഴിവ് അച്ഛന്റെ കഴിവിനൊപ്പമെത്തിയിരുന്നു.
മകന്റെ കഴിവ് അച്ഛനെ ഭയപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ
കാലം കടന്നുപോയി.
പെരുന്തച്ചന്റെ മകൻ വളർന്നു. ശില്പവിദ്യയിലും തച്ചുശാസ്ത്രത്തിലും അവൻ അസാധാരണമായ കഴിവ് തെളിയിച്ചു.
ഒരു ദിവസം പെരുന്തച്ചൻ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നിർമ്മാണപ്പണിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ശ്രീകോവിലിന്റെ മേൽക്കൂരയിലെ കഴുക്കോലുകൾ ശരിയായി ചേരുന്നില്ല. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവ ഉറപ്പോടെ കൂടിച്ചേരുന്നില്ല.
പണിക്കാർ വിഷമിച്ചു.
പെരുന്തച്ചൻ അവിടെനിന്ന് പോയി. കുറച്ചുദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം ചില പ്രത്യേക മരക്കഷണങ്ങളുമായി തിരിച്ചെത്തി.
പണിക്കാർ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോയ സമയത്ത് അദ്ദേഹം ശ്രീകോവിലിന്റെ മുകളിൽ കയറി. ആ മരക്കഷണങ്ങൾ ശരിയായ സ്ഥാനങ്ങളിൽ വെച്ച് ഒരു ചെറിയ അടികൊടുത്തു.
പെട്ടെന്ന് കഴുക്കോലുകൾ ഉറച്ചുപിടിച്ചു!
അപ്പോഴേക്കും മകനും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
പെരുന്തച്ചൻ അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു:
“കണ്ടോടാ മകനേ, കൂടം പിടിച്ചത്?”
മകൻ ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു:
“കണ്ടു. പഠിക്കുകയും ചെയ്തു.”
ആ മറുപടി പെരുന്തച്ചന്റെ മനസ്സിൽ തറച്ചു.
മകൻ കണ്ടു. മനസ്സിലാക്കി. പഠിച്ചു.
അച്ഛൻ ചെയ്ത വിദ്യ മകൻ അതിവേഗം സ്വന്തമാക്കുകയായിരുന്നു.
പണിക്കാർക്ക് ഇരുവരോടും വലിയ ബഹുമാനം തോന്നി. അന്നുമുതൽ അച്ഛനും മകനും ഒരുമിച്ച് പണിയിൽ പ്രധാനികളായി.
പക്ഷേ പെരുന്തച്ചന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു വികാരം വളരാൻ തുടങ്ങി.
സ്വന്തം മകന്റെ കഴിവിൽ അഭിമാനിക്കേണ്ടിടത്ത്, അവൻ തന്നെക്കാൾ വലിയ ശില്പിയായി മാറുമോ എന്ന ഭയം അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങി.
ഉളി താഴെ വീണ ദിവസം
ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പണി തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം പെരുന്തച്ചൻ ശ്രീകോവിലിന്റെ മുകളിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. മകൻ താഴെ നിന്ന് പണിയിലും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
പെരുന്തച്ചന്റെ കൈയിൽ ഒരു വലിയ ഉളിയുണ്ടായിരുന്നു.
അത് കൈവിട്ടുപോയതുപോലെ അദ്ദേഹം താഴേക്ക് ഇട്ടുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം പറയുന്നത്.
ഉളി നേരെ മകന്റെ കഴുത്തിൽ പതിച്ചു.
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എല്ലാം അവസാനിച്ചു.
തന്റെ മകൻ നിലത്തുവീണു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ പെരുന്തച്ചന്റെ ഉള്ളിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല.
അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ അപകടമായിരുന്നോ? അതോ മകന്റെ കഴിവിനോടുള്ള അസൂയയിൽ നിന്നുണ്ടായ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നോ?
ഐതിഹ്യമാല പറയുന്നത്, മകന്റെ കഴിവിൽ അസൂയ തോന്നിയ പെരുന്തച്ചൻ മനഃപൂർവം ഉളി താഴെയിട്ടുവെന്നാണ്.
ആ സംഭവത്തിന്റെ ഓർമ്മ തിരുവല്ലയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി പറയപ്പെടുന്നു.
വിജയത്തിന്റെ വില
പെരുന്തച്ചൻ പിന്നീട് അനേകം ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശില്പവൈദഗ്ധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും പ്രചരിച്ചു.
പക്ഷേ മകന്റെ മരണത്തിന്റെ ഓർമ്മ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടർന്നുവെന്ന രീതിയിലാണ് ഈ ഐതിഹ്യം പലരും വായിക്കുന്നത്.
ഒരു ശില്പി മരത്തിൽനിന്ന് മനോഹരമായ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. കല്ലിൽനിന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങൾ പണിതു. മറ്റുള്ളവർക്ക് കഴിയാത്ത നിർമ്മാണരഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തി.
എന്നാൽ സ്വന്തം മനസ്സിലെ അസൂയയെ തോൽപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ലെന്നാണ് ഈ കഥയുടെ ദുഃഖകരമായ സന്ദേശം.
മകനെക്കാൾ വലിയ ശില്പിയാകാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. മകന്റെ കഴിവിൽ അഭിമാനിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് മറ്റൊരു രീതിയിൽ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു.
ഒരു ഉളികൊണ്ട് കല്ലിൽ ദൈവരൂപം തീർക്കാം. പക്ഷേ അസൂയ നിറഞ്ഞ മനസ്സിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ രൂപം തീർക്കാൻ കഴിയുമോ?
പെരുന്തച്ചന്റെ കഥ ഇന്നും നമ്മളോട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം അതാണ്.
📖 കഥയുടെ ഉറവിടവും ചരിത്രക്കുറിപ്പും
ഈ കഥയുടെ പ്രധാന സ്രോതസ്സ് കോട്ടാരത്തിൽ ശങ്കുണ്ണിയുടെ ഐതിഹ്യമാല – പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം എന്ന അധ്യായമാണ്. പെരുന്തച്ചന്റെ കുളം, പാലത്തിലെ പാവകൾ, മകന്റെ അസാധാരണമായ ശില്പവൈദഗ്ധ്യം, ഉളി വീണ് മകൻ മരിച്ച സംഭവം എന്നിവ അവിടെ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

Comments
Post a Comment