കഠിനമായ വെയിൽ. പാണ്ഡവർ വനവാസത്തിലാണ്. ദാഹം കൊണ്ട് തൊണ്ട വറ്റിവരണ്ടപ്പോൾ, ജലം തേടി നകുലൻ പുറപ്പെട്ടു. ദൂരെ ഒരു മനോഹരമായ തടാകം കണ്ട നകുലൻ സന്തോഷത്തോടെ അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ദാഹം സഹിക്കവയ്യാതെ വെള്ളം കുടിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ അദൃശ്യമായ ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി:

"നിൽക്കൂ പാണ്ഡുപുത്രാ! ഈ തടാകം എന്റേതാണ്. എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകിയതിനുശേഷം മാത്രം ജലം പാനം ചെയ്യുക." ദാഹത്താൽ വലഞ്ഞ നകുലൻ ആ മുന്നറിയിപ്പ് അവഗണിച്ച് വെള്ളം കുടിക്കുകയും ഉടൻ തന്നെ ബോധരഹിതനായി വീഴുകയും ചെയ്തു. നകുലനെ കാണാതെ അന്വേഷിച്ചു വന്ന സഹദേവനും അർജ്ജുനനും ഭീമനും ഇതേ അവസ്ഥ തന്നെ നേരിട്ടു. ഒടുവിൽ, അനുജന്മാരെ തിരക്കി ധർമ്മപുത്രരായ യുധിഷ്ഠിരൻ അവിടെയെത്തി. തന്റെ സഹോദരന്മാർ ജീവനറ്റതുപോലെ കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അദ്ദേഹം തകർന്നുപോയി. എങ്കിലും ആ ജലാശയത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അതേ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു. അത് ഒരു യക്ഷൻ ആയിരുന്നു. യുധിഷ്ഠിരൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അങ്ങയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചാലും, എനിക്കറിയാവുന്നതുപോലെ ഞാൻ മറുപടി നൽകാം." യക്ഷൻ ചോദിച്ച നൂറുകണക്കിന് ചോദ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ ചിലത് ഇവയായിരുന്നു: യക്ഷൻ: "ഭൂമിയേക്കാൾ ഭാരമുള്ളത് എന്താണ്? ആകാശത്തേക്കാൾ ഉയരമുള്ളത് എന്താണ്?" യുധിഷ്ഠിരൻ: "പെറ്റമ്മയാണ് ഭൂമിയേക്കാൾ ഭാരമുള്ളവൾ. പിതാവാണ് ആകാശത്തേക്കാൾ ഉയരമുള്ളവൻ." യക്ഷൻ: "വായുവിനേക്കാൾ വേഗതയുള്ളത് എന്താണ്? പുല്ലിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പടരുന്നത് എന്താണ്?" യുധിഷ്ഠിരൻ: "മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാണ് വായുവിനേക്കാൾ വേഗതയുള്ളത്. മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളാണ് (ആകുലതകൾ) പുല്ലിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പടരുന്നത്." യക്ഷൻ: "ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം എന്താണ്?" യുധിഷ്ഠിരൻ: "ഓരോ നിമിഷവും ജീവികൾ മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും, താൻ മാത്രം എന്നെന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുമെന്ന് മനുഷ്യൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതിലും വലിയ അത്ഭുതം മറ്റെന്തുണ്ട്!" യുധിഷ്ഠിരന്റെ വിവേകപൂർണ്ണമായ മറുപടികളിൽ സംപ്രീതനായ യക്ഷൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്മാർക്ക് ജീവൻ തിരികെ നൽകി. ഈ കഥ നൽകുന്ന പാഠം: നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പ്രതിസന്ധികൾ എന്ന 'യക്ഷൻ' വഴിമുടക്കി നിൽക്കാറുണ്ട്. വെപ്രാളം കാണിച്ച് അധർമ്മത്തിന്റെ വഴിയിലൂടെ (മുന്നറിയിപ്പുകൾ അവഗണിച്ച്) നീങ്ങിയാൽ പരാജയമായിരിക്കും ഫലം. എന്നാൽ വിവേകത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും സത്യത്തെ മുറുകെപ്പിടിച്ചാൽ ഏത് വലിയ പ്രതിസന്ധിയെയും നമുക്ക് മറികടക്കാൻ കഴിയും. അറിവിനേക്കാൾ വലുത് ആ അറിവ് ജീവിതത്തിൽ പകർത്താനുള്ള വിവേകമാണ് എന്ന് മഹാഭാരതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

കർമ്മഫലവും വിധിയും: കർണ്ണൻ്റെ ജീവിതം നൽകുന്ന പാഠം

കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധം തുടങ്ങാൻ ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി. അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഗംഗാതീരത്ത് തനിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു കർണ്ണൻ. മനസ്സ് നിറയെ അശാന്തിയാണ്. താൻ ഇത്രയും കാലം സഹോദരതുല്യം സ്നേഹിച്ചവർ ശത്രുക്കളാണെന്നും, താൻ വെറുത്തവർ സ്വന്തം അനുജന്മാരാണെന്നും കുന്തിദേവിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം. ആ ഇരുട്ടിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ കർണ്ണന്റെ അരികിലെത്തി. ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു: "കർണ്ണാ, നീ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ദുഃഖിക്കുന്നത്? നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പാണ്ഡവപക്ഷത്തേക്ക് വരാം. നീയായിരിക്കും മൂത്ത പാണ്ഡവൻ, നീയായിരിക്കും അടുത്ത ചക്രവർത്തി." കർണ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: "കൃഷ്ണാ, എന്റെ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ നിഴലിലാണ്. ജനിച്ചപ്പോൾ അമ്മ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു. വളർന്നപ്പോൾ ലോകം എന്നെ 'സൂതപുത്രൻ' എന്ന് വിളിച്ച് പരിഹസിച്ചു. ദ്രൗപദിയുടെ സ്വയംവരപ്പന്തലിൽ നിന്ന് ഞാൻ അപമാനിതനായി പുറത്തായി. അന്നൊന്നും കൂടെയില്ലാത്ത ധർമ്മം ഇപ്പോൾ എന്തിന് ഞാൻ നോക്കണം?" തുടർന്ന് കർണ്ണൻ ചോദിച്ചു: "എന്റെ തെറ്റല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്?" ഭഗവാൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: "കർണ്ണാ, ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. നിനക്ക് നിന്റെ മാതാപിതാക്കളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിനക്ക് നിന്റെ 'കർമ്മങ്ങളെ' തിരഞ്ഞെടുക്കാമായിരുന്നു. ദുര്യോധനൻ എന്ന അധർമ്മിയെ സഹായിക്കാൻ നീ തീരുമാനിച്ച നിമിഷം, നിന്റെ അറിവും കരുത്തും അധർമ്മത്തിന്റേതായി മാറി." ഈ സംഭാഷണം നമുക്ക് വലിയൊരു സത്യം പറഞ്ഞുതരുന്നു. വിധി നമുക്ക് മുന്നിൽ പല തടസ്സങ്ങളും വെക്കും. നാം ജനിച്ച സാഹചര്യമോ നേരിട്ട പരിഹാസങ്ങളോ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ല. എന്നാൽ, ആ സാഹചര്യങ്ങളോട് നമ്മൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നതാണ് നമ്മുടെ 'കർമ്മം'. ഈ കഥയിലെ നീതിസാരം: കർണ്ണൻ ഒരു വീരനായിരുന്നു, ദാനശീലനായിരുന്നു. എങ്കിലും അധർമ്മത്തിന്റെ കൂടെ നിന്നതുകൊണ്ട് ആ ദാനശീലമൊന്നും അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിച്ചില്ല. നമ്മൾ ആരുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നു എന്നതും, പ്രതിസന്ധികളിൽ എന്ത് തീരുമാനമെടുക്കുന്നു എന്നതും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഗതി നിർണ്ണയിക്കുന്നു. "വിധി നിങ്ങളെ തോൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചേക്കാം, പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ കർമ്മം ശുദ്ധമാണെങ്കിൽ മരണത്തിനുശേഷവും നിങ്ങൾ ലോകമനസ്സുകളിൽ ജീവിക്കും."

 

വായുപുത്രന്മാരുടെ സംഗമം: ഭീമന്റെ അഹങ്കാരം മാറ്റിയ ഹനുമാൻ! 🙏🐒

പാണ്ഡവരുടെ വനവാസക്കാലം. ഹിമാലയത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിലെ ഗന്ധമാദന പർവ്വതത്തിനടുത്തുള്ള വനത്തിൽ അവർ താമസിക്കുന്ന സമയം.

ഒരിക്കൽ, കാറ്റിൽ പറന്നുവന്ന അതിമനോഹരവും സുഗന്ധവുമുള്ള ഒരു പുഷ്പം പാഞ്ചാലിയുടെ അടുത്തെത്തി. 'കല്യാണസൗഗന്ധികം' എന്ന അപൂർവ്വ പുഷ്പമായിരുന്നു അത്. അതിൻ്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ മയങ്ങിയ ദ്രൗപദി, തനിക്ക് അങ്ങനെയുള്ള കൂടുതൽ പൂക്കൾ വേണമെന്ന് ഭീമസേനനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

പ്രിയതമയുടെ ആഗ്രഹം സാധിച്ചുകൊടുക്കാൻ, വായുപുത്രനായ ഭീമൻ തന്റെ ഗദയുമെടുത്ത് കാട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കാടുകളും മേടുകളും താണ്ടി, സിംഹങ്ങളെയും ആനകളെയും വഴിമാറ്റി, സ്വന്തം ശക്തിയിലുള്ള അഹങ്കാരത്തോടെ ഭീമൻ മുന്നേറി.

വഴിയോരത്തെ വൃദ്ധൻ

കല്യാണസൗഗന്ധികം പൂത്തുനിൽക്കുന്ന കദളീവനത്തിലേക്ക് കടക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ, വഴിയിൽ ഒരു വലിയ പാറക്കല്ലിന് മുകളിൽ പ്രായം ചെന്ന, ക്ഷീണിച്ചവശനായ ഒരു കുരങ്ങൻ കിടക്കുന്നത് ഭീമൻ കണ്ടു.

വഴി തടസ്സപ്പെടുത്തി കിടക്കുന്ന ആ കുരങ്ങനെ കണ്ട് ഭീമന് ദേഷ്യം വന്നു. അദ്ദേഹം ഗർജ്ജിച്ചു: "ഹേയ് വാനരാ, വഴിയിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകൂ! ഞാൻ കുരുവംശജനായ, വായുപുത്രനായ ഭീമസേനനാണ്."

ആ വൃദ്ധ കുരങ്ങൻ വളരെ ക്ഷീണിച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: "മകനേ, എനിക്ക് വയസ്സായി, എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും വയ്യ. നിനക്ക് അത്ര നിർബന്ധമാണെങ്കിൽ എന്നെ ചാടിക്കടന്നു പൊയ്ക്കൊള്ളൂ."

ഭീമൻ പറഞ്ഞു: "മുതിർന്നവരെ ചാടിക്കടക്കുന്നത് ധർമ്മമല്ല. അതുകൊണ്ട് നീ മര്യാദയ്ക്ക് വഴി മാറിത്താ."

അപ്പോൾ ആ കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞു: "ശരി, എനിക്ക് അനങ്ങാൻ വയ്യ. നീ എൻ്റെ ഈ വാൽ ഒന്ന് മാറ്റി വെച്ചിട്ട് പൊയ്ക്കൊള്ളൂ."

ഭീമന്റെ പരീക്ഷണം

ഭീമൻ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. ഒരു വയസ്സൻ കുരങ്ങന്റെ വാല് മാറ്റാൻ തനിക്കാണോ പ്രയാസം! അദ്ദേഹം തൻ്റെ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് നിസ്സാരമായി ആ വാലിൽ പിടിച്ചു മാറ്റിയിടാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ, അത്ഭുതം! വാല് അനങ്ങിയില്ല.

ഭീമന് അത്മവിശ്വാസം കുറഞ്ഞു. ഇത്തവണ അദ്ദേഹം തൻ്റെ ഇരു കൈകളും ചേർത്ത് പിടിച്ചു പൂർണ്ണ ശക്തിയോടെ വലിച്ചു. ഇല്ല! വാല് ഒരിഞ്ച് പോലും അനങ്ങുന്നില്ല. ഭീമൻ വിയർത്തു കുളിച്ചു. ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയുള്ള ഭീമന്, ഒരു സാധാരണ കുരങ്ങൻ്റെ വാല് അനക്കാൻ സാധിച്ചില്ല.

തിരിച്ചറിവും സമാഗമവും

ആ നിമിഷം ഭീമന്റെ മനസ്സിലെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ കൊടുமுடி തകർന്നു വീണു. ഇത് സാധാരണ കുരങ്ങനല്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി. ഭീമൻ കൈകൂപ്പി വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു: "അങ്ങ് ആരാണ്? ക്ഷീണിച്ച ഈ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ അനന്തമായ ശക്തി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച അങ്ങ് സാക്ഷാൽ വായുദേവനാണോ അതോ ദേവേന്ദ്രനാണോ?"

പെട്ടെന്ന് ആ വൃദ്ധരൂപം മാറി, അതിതേജസ്വിയായ ഒരു രൂപം അവിടെ തെളിഞ്ഞു.

"ഭീമാ, ഞാൻ ശ്രീരാമദാസനായ ഹനുമാനാണ്. വായുപുത്രനായ നീ എൻ്റെ ഇളയ സഹോദരനാണ്."

അത് സാക്ഷാൽ ചിരഞ്ജീവിയായ ഹനുമാൻസ്വാമിയായിരുന്നു!

സഹോദരനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഭീമൻ ആ പാദങ്ങളിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു. ആനന്ദക്കണ്ണീരോടെ ഹനുമാൻ ഭീമനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു പുണർന്നു.

ഹനുമാൻ പറഞ്ഞു: "സഹോദരാ, നിൻ്റെ ഭുജബലത്തിൽ നിനക്കുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ അഹങ്കാരം മാറ്റാനാണ് ഞാൻ വഴി തടഞ്ഞത്. ശക്തിയുണ്ടെന്ന് കരുതി ആരെയും നിസ്സാരമായി കാണരുത്. എപ്പോഴും വിനയം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക."

കല്യാണസൗഗന്ധികം പൂക്കൾ എവിടെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഭീമന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. കൂടാതെ വരാനിരിക്കുന്ന കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിൽ അർജ്ജുനന്റെ കൊടിയിൽ താൻ സ്ഥാനമുറപ്പിക്കുമെന്നും, ശത്രുക്കളുടെ വീര്യം കെടുത്തുമെന്നും അനുഗ്രഹിച്ചു.

ഗുണപാഠം

കല്യാണസൗഗന്ധികം മാത്രമല്ല, അതിനേക്കാൾ വലിയ 'വിനയം' എന്ന പുഷ്പവും മനസ്സിൽ ചൂടിയാണ് ഭീമൻ അന്ന് മടങ്ങിയത്. എത്ര വലിയ ശക്തിമാനായാലും, ഈശ്വരഭക്തിയും വിനയവും ഇല്ലെങ്കിൽ ആ ശക്തി അപൂർണ്ണമാണെന്ന് ഈ കൂടിക്കാഴ്ച നമ്മളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ജയ് ഹനുമാൻ! ജയ് ശ്രീറാം! 🙏

 

മരണത്തെ തോൽപ്പിച്ച ഉത്തരങ്ങൾ: ധർമ്മപുത്രരുടെ യക്ഷപ്രശ്നം! ❓💧

വനവാസത്തിന്റെ പന്ത്രണ്ട് വർഷങ്ങൾ അവസാനിക്കാറായ സമയം. പാണ്ഡവർ കൊടുംകാട്ടിലൂടെ നടന്നു തളർന്നിരുന്നു. സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ തൊണ്ട വരണ്ടുണങ്ങി. ഒരിറ്റു വെള്ളത്തിനായി അവർ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞു.

ദാഹം സഹിക്കാനാവാതെ ഇളയവനായ സഹദേവൻ വെള്ളം തേടിയിറങ്ങി. ഒടുവിൽ തെളിനീരുള്ള ഒരു സുന്ദരമായ തടാകം അവൻ കണ്ടെത്തി. ആശ്വാസത്തോടെ വെള്ളം കുടിക്കാൻ കുനിഞ്ഞപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടു:

"നിൽക്കൂ! ഇത് എന്റെ തടാകമാണ്. എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ ഉത്തരം നൽകിയ ശേഷം മാത്രമേ നിനക്ക് വെള്ളം കുടിക്കാൻ അവകാശമുള്ളൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം, നീ മരിച്ചു വീഴും!"

ദാഹം കൊണ്ട് വലഞ്ഞിരുന്ന സഹദേവൻ ആ മുന്നറിയിപ്പ് വകവെച്ചില്ല. അവൻ വെള്ളം കുടിച്ചു, നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ജീവനറ്റവനെപ്പോലെ നിലത്തു വീണു.

തിരിച്ചുവരാത്ത സഹദേവനെ അന്വേഷിച്ച് നകുലനും, പിന്നാലെ വീരന്മാരായ അർജ്ജുനനും ഭീമനും ചെന്നു. അവരോടും ആ അദൃശ്യ യക്ഷൻ ഇതുതന്നെ ആവർത്തിച്ചു. എന്നാൽ സ്വന്തം കരുത്തിലും ആയുധബലത്തിലും വിശ്വാസമർപ്പിച്ച അവർ ആ വാക്കുകളെ അവഗണിച്ച് വെള്ളം കുടിക്കുകയും മരിച്ചു വീഴുകയും ചെയ്തു.

ഒടുവിൽ, സഹോദരങ്ങളെ കാണാതെ ധർമ്മപുത്രനായ യുധിഷ്ഠിരൻ അവിടെയെത്തി. കരയിൽ നിശ്ചലരായി കിടക്കുന്ന തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നാല് സഹോദരങ്ങളെ കണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു.

എങ്കിലും, ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കാത്ത അദ്ദേഹം ശാന്തനായി ആ അദൃശ്യ ശക്തിയോട് ചോദിച്ചു: "ആരാണ് അങ്ങ്? എന്തിനാണ് എന്റെ സഹോദരങ്ങളെ വധിച്ചത്?"

ഒരു കൊറ്റിയുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട യക്ഷൻ പറഞ്ഞു: "ഇവർ എന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് അവഗണിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരാ, നിനക്ക് ജീവൻ വേണമെങ്കിൽ എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകുക."

വിനയത്തോടെ യുധിഷ്ഠിരൻ സമ്മതിച്ചു. അവിടെ നടന്നത് വാളുകൾ കൊണ്ടുള്ള യുദ്ധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അറിവിന്റെയും ധർമ്മത്തിന്റെയും പോരാട്ടമായിരുന്നു.

യക്ഷൻ ചോദ്യങ്ങൾ ശരവേഗത്തിൽ തൊടുത്തുവിട്ടു. യുധിഷ്ഠിരൻ കൃത്യമായ ഉത്തരങ്ങളും നൽകി:

• യക്ഷൻ: "കാറ്റിനേക്കാൾ വേഗതയേറിയത് എന്ത്?"

  • യുധിഷ്ഠിരൻ: "മനസ്സ്."

• യക്ഷൻ: "ഭൂമിയേക്കാൾ ക്ഷമയുള്ളത് ആര്?"

  • യുധിഷ്ഠിരൻ: "മാതാവ്."

• യക്ഷൻ: "ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം എന്ത്?"

  • യുധിഷ്ഠിരൻ: "ദിവസവും കൺമുന്നിൽ ജീവികൾ മരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും, താൻ മാത്രം മരിക്കില്ലെന്നും ഇവിടെ ശാശ്വതനാണെന്നും മനുഷ്യൻ കരുതുന്നു. ഇതിൽപ്പരം എന്ത് അത്ഭുതം!"

യുധിഷ്ഠിരന്റെ ജ്ഞാനം നിറഞ്ഞ ഉത്തരങ്ങളിൽ യക്ഷൻ സന്തുഷ്ടനായി. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "ഹേ ധർമ്മപുത്രാ, ഞാൻ നിന്നിൽ പ്രಸന്നനാണ്. നിന്റെ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന സഹോദരന്മാരിൽ ഒരാളെ മാത്രം നിനക്ക് ജീവിപ്പിക്കാം. ആരെ വേണം?"

ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് നകുലനെ തിരികെ തന്നാൽ മതി."

യക്ഷൻ അതിശയിച്ചു പോയി. "സ്വന്തം അമ്മയായ കുന്തിയുടെ മക്കളായ, അതിശക്തരായ ഭീമനെയോ അർജ്ജുനനെയോ ഉപേക്ഷിച്ച്, നീ എന്തിനാണ് രണ്ടാനമ്മയായ മാദ്രിയുടെ മകനെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്?"

യുധിഷ്ഠിരന്റെ മറുപടി ധർമ്മത്തിന്റെ കൊടുമുടിയായിരുന്നു:

"എന്റെ പിതാവിന് കുന്തി, മാദ്രി എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് ഭാര്യമാരുണ്ട്. കുന്തിയുടെ പുത്രനായി ഞാൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. എന്നാൽ മാദ്രി മാതാവിന് മക്കളാരും ബാക്കിയില്ല. അതിനാൽ ആ അമ്മയ്ക്കും നീതി ലഭിക്കാനായി മാദ്രീപുത്രനായ നകുലൻ ജീവിക്കട്ടെ. ധർമ്മമാണ് എനിക്ക് വലുത്."

ഈ മറുപടി കേട്ടതോടെ യക്ഷന്റെ രൂപം മാറി. അത് സാക്ഷാൽ യമധർമ്മരാജൻ ആയിരുന്നു! തന്റെ പുത്രനായ യുധിഷ്ഠിരനെ പരീക്ഷിക്കാൻ എത്തിയതായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ധർമ്മബോധത്തിൽ സന്തുഷ്ടനായ യമദേവൻ നാല് സഹോദരങ്ങളെയും ജീവിപ്പിച്ചു. മാത്രമല്ല, വരാനിരിക്കുന്ന അജ്ഞാതവാസക്കാലത്ത് ആരും അവരെ തിരിച്ചറിയാതിരിക്കട്ടെ എന്ന് അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു.

---

ഗുണപാഠം: ആയുധബലത്തേക്കാളും ശാരീരിക കരുത്തിനേക്കാളും വലുതാണ് അറിവും ധർമ്മബോധവും. പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ ഈശ്വരവിശ്വാസവും വിവേകവും കൈവിടാത്തവർക്ക് മുന്നിൽ മരണവും തോറ്റുമാറും.

ഓം ധർമ്മരൂപായ നമ: 🙏

---

നൂറാമത്തെ തെറ്റ്: ശിശുപാലന്റെ അന്ത്യം

പണ്ട്, ചേദി രാജ്യത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. സാധാരണ കുട്ടികളെപ്പോലെ ആയിരുന്നില്ല അവൻ; മൂന്ന് കണ്ണുകളും നാല് കൈകളുമായാണ് അവൻ ഭൂമിയിലേക്ക് വന്നത്. അവന്റെ വികൃതമായ രൂപം കണ്ട് മാതാപിതാക്കൾ ഭയന്നുപോയി. ആ സമയത്താണ് അശരീരിരൂപത്തിൽ ഒരു പ്രവചനം കേട്ടത്:

"ആരുടെ മടിയിലാണോ ഈ കുഞ്ഞിനെ വെക്കുമ്പോൾ അവന്റെ അധികമുള്ള കൈകളും കണ്ണും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്, അവനാൽ ഈ കുട്ടി വധിക്കപ്പെടും."

കാലം കടന്നുപോയി. പല രാജാക്കന്മാരും ബന്ധുക്കളും കുട്ടിയെ കാണാനെത്തി. ആരുടെ കൈകളിലെത്തുമ്പോഴും കുട്ടിക്ക് മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ദ്വാരകയിൽ നിന്ന് സാക്ഷാൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അവിടെ എത്തുന്നത്. ശിശുപാലന്റെ അമ്മ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ അമ്മായി കൂടിയായിരുന്നു (വാസുദേവരുടെ സഹോദരി).

കൃഷ്ണൻ സ്നേഹത്തോടെ ആ കുഞ്ഞിനെ മടിയിലെടുത്തു. അത്ഭുതം! ആ നിമിഷം തന്നെ കുട്ടിയുടെ മൂന്നാം കണ്ണും അധികമുള്ള കൈകളും അപ്രത്യക്ഷമായി. കുട്ടി സാധാരണ രൂപത്തിലായി.

ഇതുകണ്ട് സന്തോഷിക്കുന്നതിന് പകരം ആ അമ്മയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. പ്രവചനം സത്യമായാൽ തന്റെ മകനെ കൊല്ലുന്നത് തന്റെ സഹോദരപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ തന്നെയായിരിക്കുമല്ലോ! അവർ കൃഷ്ണന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് അപേക്ഷിച്ചു: "കൃഷ്ണാ, നീ എന്റെ മകനെ കൊല്ലരുത്. അവന് ജീവിക്കണം."

കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മായിക്ക് ഒരു വാക്ക് നൽകി:

"അമ്മായീ, ഭയപ്പെടേണ്ട. ഇവൻ ചെയ്യുന്ന നൂറു തെറ്റുകൾ (അപരാധങ്ങൾ) ഞാൻ ക്ഷമിക്കും. എത്ര മോശമായി പെരുമാറിയാലും 100 തവണ ഞാൻ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കും. എന്നാൽ, നൂറാമത്തെ തെറ്റും കഴിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ഇവനെ ശിക്ഷിക്കേണ്ടി വരും."

ആ അമ്മയ്ക്ക് അത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി.

വർഷങ്ങൾ പലത് കഴിഞ്ഞു. ശിശുപാലൻ ചേദിയിലെ രാജാവായി. എന്നാൽ കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ കൃഷ്ണനോടുള്ള പക അവന്റെ മനസ്സിൽ വളർന്നു വലുതായിരുന്നു. രുക്മിണിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ശിശുപാലൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, കൃഷ്ണൻ അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി വിവാഹം ചെയ്തതോടെ ആ പക അഗ്നിപോലെ ആളിക്കത്തി.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് പാണ്ഡവർ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിൽ വെച്ച് മഹാരാജസൂയ യാഗം നടത്തുന്നത്. കുരുവംശത്തിലെ തലമുതിർന്ന ഭീഷ്മപിതാമഹൻ, യാഗത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആദരവ് (അഗ്രപൂജ) ശ്രീകൃഷ്ണന് നൽകാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. സഭയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും അത് അംഗീകരിച്ചു.

പക്ഷേ, ശിശുപാലന് അത് സഹിക്കാനായില്ല. അവൻ സഭാമധ്യത്തിൽ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. കോപം കൊണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.

"ഈ ഗോപാലനോ അഗ്രപൂജ? രാജാക്കന്മാരും മഹർഷിമാരും ഇരിക്കുന്ന ഈ സഭയിൽ, വെറുമൊരു ഇടയനായ ഇവനെ പൂജിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് നാണമില്ലേ?" ശിശുപാലൻ അലറി.

അവൻ കൃഷ്ണനെതിരെ അധിക്ഷേപങ്ങൾ വർഷിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. മോഷ്ടാവ് എന്നും മായാവി എന്നും വിളിച്ചു. ഭീഷ്മരെയും പാണ്ഡവരെയും അവൻ വെറുതെ വിട്ടില്ല. പാണ്ഡവർ ആയുധമെടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും കൃഷ്ണൻ അവരെ ശാന്തരാക്കി.

കൃഷ്ണൻ ശാന്തനായി ഇരുന്നു. അവൻ ഓരോ അധിക്ഷേപവും എണ്ണുകയായിരുന്നു...

ഒന്ന്... പത്ത്... അമ്പത്... തൊണ്ണൂറ്...

ശിശുപാലന്റെ അഹങ്കാരം അതിരുകടന്നു. സഭ മുഴുവൻ നിശബ്ദമായി. ഒടുവിൽ ആ നിമിഷമെത്തി. ശിശുപാലൻ തൊണ്ണൂറ്റി ഒമ്പതും നൂറും തെറ്റുകൾ പൂർത്തിയാക്കി.

കൃഷ്ണൻ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി:

"ശിശുപാലാ, നിന്റെ നൂറു തെറ്റുകൾ ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നിർത്തുക. ഇനിയൊരു വാക്ക് നീ മിണ്ടിയാൽ നിന്റെ മരണം സംഭവിക്കും."

പക്ഷേ, വിധി അവനെ അന്ധനാക്കിയിരുന്നു. ശിശുപാലൻ പുച്ഛത്തോടെ വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ പരിഹസിച്ചു. അതായിരുന്നു 101-ാമത്തെ തെറ്റ്.

പിന്നെ എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ മുഖഭാവം മാറി. കൈവിരലിൽ ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന സുദർശന ചക്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മിന്നൽ വേഗത്തിൽ അത് പാഞ്ഞുചെന്നു. കൺചിമ്മി തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ ശിശുപാലന്റെ തല അറ്റുവീണു.

ഭഗവാന്റെ ക്ഷമയ്ക്കും ഒരു അതിരുണ്ടെന്നും, അത് ലംഘിച്ചാൽ ശിക്ഷ ഉറപ്പാണെന്നും ആ സഭയിലെ എല്ലാവർക്കും അന്ന് ബോധ്യമായി.

---