ഗോവർദ്ധന ഗിരി മഹാത്മ്യം
ദ്വാപരയുഗത്തിൽ വൃന്ദാവനത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ പ്രധാന ഉപജീവനമാർഗ്ഗം കൃഷിയും പശുവളർത്തലുമായിരുന്നു. ഓരോ വർഷവും മഴക്കാലത്തിന് മുൻപായി സമൃദ്ധമായ മഴ ലഭിക്കാനായി അവർ ഇന്ദ്രയാഗം നടത്തിവന്നിരുന്നു. സ്വർഗ്ഗാധിപനായ ഇന്ദ്രനാണ് മഴ പെയ്യിക്കുന്നതെന്നും അദ്ദേഹത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്തിയില്ലെങ്കിൽ വരൾച്ചയുണ്ടാകുമെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
കൃഷ്ണന്റെ യുക്തി
ഒരു വർഷം യാഗത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ ബാലനായ കൃഷ്ണൻ നന്ദഗോപരോട് ചോദിച്ചു, "അല്ലയോ പിതാവേ, ഇന്ദ്രൻ നമുക്ക് മഴ നൽകുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കടമയായതുകൊണ്ടല്ലേ? യഥാർത്ഥത്തിൽ നമുക്ക് തീറ്റപ്പുല്ലും ജലവും നൽകി പരിരക്ഷിക്കുന്നത് ഈ ഗോവർദ്ധന പർവ്വതവും ഇവിടുത്തെ വനങ്ങളുമല്ലേ? അപ്പോൾ നമ്മൾ നന്ദി പറയേണ്ടതും പൂജിക്കേണ്ടതും പ്രകൃതിയെയല്ലേ?"
കൃഷ്ണന്റെ യുക്തിപരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട ഗോപന്മാർക്ക് അത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നി. അവർ ഇന്ദ്രപൂജ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ഗോവർദ്ധന പർവ്വതത്തിന് നിവേദ്യങ്ങൾ അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തന്റെ ഭക്തർ തന്നെ അവഗണിച്ച് ഒരു മലയെ പൂജിക്കുന്നത് കണ്ട ഇന്ദ്രൻ അങ്ങേയറ്റം ക്രുദ്ധനായി.
ഇന്ദ്രന്റെ പ്രതികാരം
തന്റെ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടതിൽ പ്രകോപിതനായ ഇന്ദ്രൻ, പ്രളയകാലത്ത് മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന സംവർത്തകം എന്ന മേഘങ്ങളോട് വൃന്ദാവനത്തെ തകർക്കാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. മിന്നൽപ്പിണരുകളും ഇടിമുഴക്കങ്ങളും അന്തരീക്ഷത്തെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിൽ വീടുകളും കൃഷിയിടങ്ങളും ഒലിച്ചുപോകുമെന്ന അവസ്ഥയായി. ഭയചകിതരായ ഗോപന്മാർ കൃഷ്ണന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
"കൃഷ്ണാ, നിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതുകൊണ്ടല്ലേ ഇന്ദ്രൻ ഞങ്ങളോട് കോപിക്കുന്നത്? ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെ ആര് രക്ഷിക്കും?" അവർ വിലപിച്ചു.
അത്ഭുതപ്രവൃത്തി
ഭക്തരുടെ ഭയം കണ്ട ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗോവർദ്ധന പർവ്വതത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കെ, ഒരു കൊച്ചു പൈതൽ ഒരു കൂൺ പറിച്ചെടുക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഇടതുകൈയ്യുടെ ചെറുവിരലിൽ ആ കൂറ്റൻ പർവ്വതം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു!
തുടർന്നുണ്ടായ സംഭവങ്ങൾ അത്ഭുതകരമായിരുന്നു:
അഭയസ്ഥാനം: പർവ്വതത്തിന് താഴെ വിപുലമായ ഒരു സ്ഥലം രൂപപ്പെട്ടു. അവിടെ ഗോപന്മാരും ഗോക്കളും വന്യമൃഗങ്ങളും ഒരുപോലെ അഭയം പ്രാപിച്ചു.
സുദർശന ചക്രം: പർവ്വതത്തിന് മുകളിൽ സുദർശന ചക്രം നിലയുറപ്പിച്ച് മഴവെള്ളം പർവ്വതത്തിന് താഴേക്ക് വരാതെ തടഞ്ഞു.
ഏഴു പകലും രാത്രിയും: തുടർച്ചയായി ഏഴു ദിവസം ഇന്ദ്രൻ മഴ പെയ്യിച്ചിട്ടും കൃഷ്ണൻ അനങ്ങാതെ പർവ്വതം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു നിന്നു. ഈ സമയമത്രയും ഭഗവാൻ ആഹാരമോ ഉറക്കമോ ഇല്ലാതെ തന്റെ ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു.
ഇന്ദ്രന്റെ പരാജയം
തന്റെ സർവ്വശക്തിയും പരാജയപ്പെട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ ലജ്ജിതനായി. പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ആദിത്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നു. പ്രളയം നിലച്ചപ്പോൾ ജനങ്ങൾ പുറത്തുവരികയും കൃഷ്ണൻ പർവ്വതത്തെ പഴയ സ്ഥാനത്തുതന്നെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു.
താൻ അഹങ്കാരം കാട്ടിയത് സാക്ഷാൽ മഹാവിഷ്ണുവിനോടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഇന്ദ്രൻ, അമ്പാടിയിലെത്തി ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് മാപ്പിരന്നു. തുടർന്ന് കാമധേനുവിനെ സാക്ഷിനിർത്തി കൃഷ്ണനെ 'ഗോവിന്ദൻ' (പശുക്കളുടെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും അധിപൻ) എന്ന് അഭിഷേകം ചെയ്തു.
ഗുണപാഠം: ഭഗവാൻ എപ്പോഴും തന്റെ ഭക്തരുടെ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്നും, അഹങ്കാരം എത്ര വലിയവനായാലും അത് തകർക്കപ്പെടുമെന്നും ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു
