ഹിന്ദു പുരാണവും ഐതീഹ്യവും കഥകളും

ഗജേന്ദ്രമോക്ഷം ✨

കാലത്തിന്റെ അനന്തമായ കഥകളിൽ, ഗജേന്ദ്രമോക്ഷം ഭക്തിയുടെ അമിതശക്തി തെളിയിക്കുന്ന മഹത്തായ പുരാണകഥയാണ്.

ഗജേന്ദ്രന്റെ ജീവിതം

ഒരു കാലത്ത്, ഗജേന്ദ്രൻ എന്ന മഹത്തായ ആന, തന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം മനോഹരമായ ഒരു തടാകത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. ആ തടാകം പുഷ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, ശാന്തിയും സൗന്ദര്യവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഗജേന്ദ്രൻ രാജാവായിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ ഹൃദയം ഭക്തിയാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. പുരാണങ്ങൾ പറയുന്നത്, ഗജേന്ദ്രൻ മുൻജന്മത്തിൽ ഒരു രാജാവായിരുന്നു. തന്റെ അഹങ്കാരവും അധികാരവും കാരണം, അദ്ദേഹം ശാപം ഏറ്റു, ആനയായി ജനിച്ചു. എന്നാൽ, ഭക്തിയുടെ വിത്ത് അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു.

ദുരന്തത്തിന്റെ തുടക്കം

ഒരു ദിവസം, ഗജേന്ദ്രൻ തടാകത്തിൽ കുളിക്കുമ്പോൾ, ഒരു മുതല അവന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു.

മുതലയുടെ പിടി അത്ര ശക്തമായിരുന്നു, ഗജേന്ദ്രൻ തന്റെ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ചെങ്കിലും മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു, ആനയുടെ ശക്തി ക്ഷയിച്ചു.
കുടുംബം സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ പരാജയപ്പെട്ടു.
പ്രകൃതിയുടെ ശക്തിയും, രാജാവിന്റെ ബലവും, കൂട്ടത്തിന്റെ സഹായവും—all failed.

ഭക്തിയുടെ വിളി

ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഗജേന്ദ്രൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രാർത്ഥന ദൈവത്തോട് നടത്തി. അവൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ ശക്തി തീർന്നിരിക്കുന്നു, എന്റെ രക്ഷകൻ നീ മാത്രമാണ്. വിഷ്ണുവേ, എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ!”

ഈ പ്രാർത്ഥന ഗജേന്ദ്രസ്തുതി എന്ന പേരിൽ ഭാഗവതപുരാണത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. അതിൽ, ഗജേന്ദ്രൻ ദൈവത്തെ സർവ്വവ്യാപിയായ, സർവ്വശക്തനായ, സർവ്വകാരുണികനായ ഒരാളായി വിളിക്കുന്നു.

വിഷ്ണുവിന്റെ വരവ്

ഗജേന്ദ്രന്റെ ഭക്തിയുടെ വിളി കേട്ട്, വിഷ്ണു തന്റെ ഗരുഡവാഹനത്തിൽ എത്തി.

വിഷ്ണു തന്റെ സുദർശനചക്രം ഉപയോഗിച്ച് മുതലയെ വധിച്ചു.
ഗജേന്ദ്രനെ മോചിപ്പിച്ചു.
ഭക്തിയുടെ ശക്തി ലോകത്തിന് തെളിയിച്ചു.

കഥയുടെ ആത്മാവ്

ഗജേന്ദ്രമോക്ഷം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്:

ശക്തി മാത്രം മതിയല്ല; വിശ്വാസം ദൈവത്തെ വിളിച്ചുവരുത്തും.
ഭക്തി സത്യമായാൽ, ദൈവം ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല.
ജീവിതത്തിലെ ദുരന്തങ്ങൾ ഭക്തിയുടെ പരീക്ഷണങ്ങളാണ്.
വിശ്വാസം ദൈവിക കരുണയെ വിളിച്ചുവരുത്തും.

ഇന്നത്തെ ജീവിതവുമായി ബന്ധം

ഗജേന്ദ്രന്റെ കഥ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു—ജീവിതത്തിൽ എത്ര വലിയ പ്രതിസന്ധി വന്നാലും, വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടരുത്.

രോഗം, ദാരിദ്ര്യം, നഷ്ടം—എല്ലാം ഭക്തിയുടെ പരീക്ഷണങ്ങളാണ്.
സത്യമായ പ്രാർത്ഥന ദൈവിക കരുണയെ വിളിച്ചുവരുത്തും.
അഹങ്കാരം നമ്മെ താഴ്ത്തും, എന്നാൽ ഭക്തി നമ്മെ ഉയർത്തും.

പ്രഹ്ലാദന്റെ ഭക്തി ✨

അസുരരാജാവ് ഹിരണ്യകശിപു ലോകത്തെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തിയ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വിഷ്ണുവിനെ ശത്രുവായി കണ്ടു, കാരണം തന്റെ സഹോദരൻ ഹിരണ്യാക്ഷനെ വിഷ്ണു വധിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ, വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കുന്നവരെ അദ്ദേഹം ശത്രുവായി കരുതി. എന്നാൽ, തന്റെ സ്വന്തം പുത്രൻ പ്രഹ്ലാദൻ ബാല്യത്തിൽ തന്നെ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിച്ചു.

ബാലഭക്തന്റെ ഉറച്ച വിശ്വാസം

പ്രഹ്ലാദൻ ഗുരുകുലത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ, ഗുരുക്കന്മാർ അസുരധർമ്മം പഠിപ്പിച്ചെങ്കിലും, അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹിമ മാത്രം പാടി. "വിഷ്ണു എല്ലായിടത്തും ഉണ്ട്, അവൻ എന്റെ രക്ഷകനാണ്" എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.

പരീക്ഷണങ്ങൾ

ഹിരണ്യകശിപു തന്റെ പുത്രന്റെ ഭക്തിയെ തകർക്കാൻ പല പരീക്ഷണങ്ങളും നടത്തി:

വിഷം കൊടുത്തു → വിഷ്ണുവിന്റെ കൃപ കൊണ്ട് പ്രഹ്ലാദൻ രക്ഷപ്പെട്ടു.
പാമ്പുകളെ വിട്ടു → അവൻ ഭയപ്പെടാതെ വിഷ്ണുവിന്റെ നാമം ജപിച്ചു, പാമ്പുകൾ ഒന്നും ചെയ്യാനായില്ല.
മലയിൽ നിന്ന് തള്ളിയിട്ടു → വിഷ്ണു തന്റെ കരങ്ങളിൽ പിടിച്ചു രക്ഷിച്ചു.
തീയിൽ ഇരുത്തി → ഭക്തിയുടെ ശക്തി കൊണ്ട് പ്രഹ്ലാദൻ രക്ഷപ്പെട്ടു.

ഹോളികയുടെ കഥ

ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ സഹോദരി ഹോളികയ്ക്ക് തീയിൽ കത്താത്തൊരു വരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പ്രഹ്ലാദനെ കയ്യിൽ എടുത്ത് തീയിൽ ഇരുത്തി. എന്നാൽ ദൈവിക വിധി മറിഞ്ഞു—പ്രഹ്ലാദൻ രക്ഷപ്പെട്ടു, ഹോളിക കത്തി. ഇതാണ് ഇന്നും ആഘോഷിക്കുന്ന ഹോളി ഉത്സവത്തിന്റെ കഥ.

നരസിംഹാവതാരം

അവസാനം, ഹിരണ്യകശിപു പ്രഹ്ലാദനോട് ചോദിച്ചു: "വിഷ്ണു എവിടെയുണ്ട്?" പ്രഹ്ലാദൻ ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അവൻ എല്ലായിടത്തും ഉണ്ട്."

ഹിരണ്യകശിപു ക്രോധത്തോടെ ഒരു സ്തംഭം അടിച്ചു. അപ്പോൾ, അതിൽ നിന്ന് നരസിംഹൻ—അർദ്ധസിംഹനും അർദ്ധമനുഷ്യനും—പുറത്ത് വന്നു.

പ്രഹ്ലാദനെ രക്ഷിച്ചു
ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ അഹങ്കാരം നശിപ്പിച്ചു
ഭക്തിയുടെ ശക്തി ലോകത്തിന് തെളിയിച്ചു

സന്ദേശം

ഭക്തി സത്യമായാൽ ദൈവം എല്ലായിടത്തും ഉണ്ട്.
ധർമ്മം പാലിക്കുന്നവനെ ദൈവം ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല.
അഹങ്കാരം ഭക്തിയുടെ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റുപോകും.
വിശ്വാസം കുട്ടിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പോലും ദൈവത്തെ വിളിച്ചുവരുത്തും.

ഹിന്ദു പുരാണങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് രൂപപ്പെട്ടതെന്ന്?

ഹിന്ദു പുരാണങ്ങൾ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു? ✨

പുരാണങ്ങളുടെ കഥ, മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവും ഭക്തിയും തമ്മിൽ ചേർന്നൊരു പാലമാണ്. വേദങ്ങൾ ദൈവികമായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ സമുദ്രമായിരുന്നെങ്കിലും, അവയുടെ ഗൗരവം സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് പിടികിട്ടാത്തതായിരുന്നു. അതിനാൽ, മഹർഷിമാർ കഥകളുടെ രൂപത്തിൽ വേദസാരാംശം ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചു.

വേദങ്ങളിൽ നിന്ന് പുരാണങ്ങളിലേക്ക്

വേദങ്ങൾ: യാഗങ്ങൾ, മന്ത്രങ്ങൾ, ദൈവിക സത്യങ്ങൾ—ഗൗരവവും ശാസ്ത്രീയതയും നിറഞ്ഞ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ.
പുരാണങ്ങൾ: കഥകളുടെ രൂപത്തിൽ, ജനങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ജീവിതപാഠങ്ങൾ.

മഹർഷി വേദവ്യാസന്റെ ദൗത്യം

മഹർഷി വേദവ്യാസൻ പുരാണങ്ങളെ രചിച്ചു. അദ്ദേഹം 18 മഹാപുരാണങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തി. ഓരോ പുരാണവും സൃഷ്ടി, സംഹാരം, ദേവകഥകൾ, രാജവംശചരിത്രം, ധർമ്മോപദേശം എന്നിവയെ കഥകളുടെ രൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

സാത്വിക പുരാണങ്ങൾ: വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം (ഉദാ: ഭാഗവതം, വിഷ്ണു പുരാണം)
രാജസ പുരാണങ്ങൾ: ബ്രഹ്മാവിന്റെ കഥകൾ (ഉദാ: ബ്രഹ്മ പുരാണം)
താമസ പുരാണങ്ങൾ: ശിവന്റെ മഹിമ (ഉദാ: ശിവപുരാണം, ലിംഗപുരാണം)

പുരാണങ്ങളുടെ ഘടന

ഓരോ പുരാണത്തിനും പഞ്ചലക്ഷണങ്ങൾ (അഞ്ച് പ്രധാന വിഷയങ്ങൾ) ഉണ്ട്:

സൃഷ്ടി – ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവം
പ്രതിസൃഷ്ടി – ഓരോ യുഗത്തിലും നടക്കുന്ന പുതുക്കൽ
വംശാവലി – ദേവന്മാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും വംശചരിത്രം
മന്വന്തരങ്ങൾ – മനുഷ്യരുടെ യുഗങ്ങൾ
വംശാനുചരിതം – ധർമ്മത്തിന്റെ കഥകൾ

കഥകളുടെ ആത്മാവ്

പുരാണങ്ങൾ വെറും കഥകളല്ല; അവ ജീവിതപാഠങ്ങൾ.

അമ്മയുടെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് കുട്ടി ഗണേശന്റെ കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ, ധർമ്മത്തിന്റെ വിത്ത് അവന്റെ മനസ്സിൽ പതിയുന്നു.
ഗ്രാമത്തിൽ ശിവപുരാണം പാടുമ്പോൾ, ഭക്തിയുടെ തീ ആളിക്കത്തുന്നു.
ഭാഗവതപുരാണം കേൾക്കുമ്പോൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ കരുണ ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയം നിറയ്ക്കുന്നു.

പുരാണങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം

പുരാണങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്ക് ധർമ്മം, ഭക്തി, ജീവിതപാഠങ്ങൾ നൽകുന്നു.

ധർമ്മം പാലിക്കുക
ഭക്തി വളർത്തുക
ജീവിതം സ്നേഹത്തോടെ ജീവിക്കുക

സമാപനം

പുരാണങ്ങൾ ജനിച്ചു ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ, കഥകളുടെ രൂപത്തിൽ. അവ വേദങ്ങളുടെ പാലം—ഗൗരവവും ഭക്തിയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പാലം

മരണമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ: വനവാസത്തിലെ ഒരു പരീക്ഷണം

കഠിനമായ വെയിൽ. പാണ്ഡവർ വനവാസത്തിലാണ്. ദാഹം കൊണ്ട് തൊണ്ട വറ്റിവരണ്ടപ്പോൾ, ജലം തേടി നകുലൻ പുറപ്പെട്ടു. ദൂരെ ഒരു മനോഹരമായ തടാകം കണ്ട നകുലൻ സന്തോഷത്തോടെ അതിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ദാഹം സഹിക്കവയ്യാതെ വെള്ളം കുടിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ അദൃശ്യമായ ഒരു ശബ്ദം മുഴങ്ങി:

"നിൽക്കൂ പാണ്ഡുപുത്രാ! ഈ തടാകം എന്റേതാണ്. എന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകിയതിനുശേഷം മാത്രം ജലം പാനം ചെയ്യുക." ദാഹത്താൽ വലഞ്ഞ നകുലൻ ആ മുന്നറിയിപ്പ് അവഗണിച്ച് വെള്ളം കുടിക്കുകയും ഉടൻ തന്നെ ബോധരഹിതനായി വീഴുകയും ചെയ്തു. നകുലനെ കാണാതെ അന്വേഷിച്ചു വന്ന സഹദേവനും അർജ്ജുനനും ഭീമനും ഇതേ അവസ്ഥ തന്നെ നേരിട്ടു. ഒടുവിൽ, അനുജന്മാരെ തിരക്കി ധർമ്മപുത്രരായ യുധിഷ്ഠിരൻ അവിടെയെത്തി. തന്റെ സഹോദരന്മാർ ജീവനറ്റതുപോലെ കിടക്കുന്നത് കണ്ട് അദ്ദേഹം തകർന്നുപോയി. എങ്കിലും ആ ജലാശയത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അതേ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു. അത് ഒരു യക്ഷൻ ആയിരുന്നു. യുധിഷ്ഠിരൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: "അങ്ങയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചാലും, എനിക്കറിയാവുന്നതുപോലെ ഞാൻ മറുപടി നൽകാം." യക്ഷൻ ചോദിച്ച നൂറുകണക്കിന് ചോദ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ ചിലത് ഇവയായിരുന്നു: യക്ഷൻ: "ഭൂമിയേക്കാൾ ഭാരമുള്ളത് എന്താണ്? ആകാശത്തേക്കാൾ ഉയരമുള്ളത് എന്താണ്?" യുധിഷ്ഠിരൻ: "പെറ്റമ്മയാണ് ഭൂമിയേക്കാൾ ഭാരമുള്ളവൾ. പിതാവാണ് ആകാശത്തേക്കാൾ ഉയരമുള്ളവൻ." യക്ഷൻ: "വായുവിനേക്കാൾ വേഗതയുള്ളത് എന്താണ്? പുല്ലിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പടരുന്നത് എന്താണ്?" യുധിഷ്ഠിരൻ: "മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാണ് വായുവിനേക്കാൾ വേഗതയുള്ളത്. മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളാണ് (ആകുലതകൾ) പുല്ലിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ പടരുന്നത്." യക്ഷൻ: "ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം എന്താണ്?" യുധിഷ്ഠിരൻ: "ഓരോ നിമിഷവും ജീവികൾ മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും, താൻ മാത്രം എന്നെന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുമെന്ന് മനുഷ്യൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതിലും വലിയ അത്ഭുതം മറ്റെന്തുണ്ട്!" യുധിഷ്ഠിരന്റെ വിവേകപൂർണ്ണമായ മറുപടികളിൽ സംപ്രീതനായ യക്ഷൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്മാർക്ക് ജീവൻ തിരികെ നൽകി. ഈ കഥ നൽകുന്ന പാഠം: നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പ്രതിസന്ധികൾ എന്ന 'യക്ഷൻ' വഴിമുടക്കി നിൽക്കാറുണ്ട്. വെപ്രാളം കാണിച്ച് അധർമ്മത്തിന്റെ വഴിയിലൂടെ (മുന്നറിയിപ്പുകൾ അവഗണിച്ച്) നീങ്ങിയാൽ പരാജയമായിരിക്കും ഫലം. എന്നാൽ വിവേകത്തോടെയും ക്ഷമയോടെയും സത്യത്തെ മുറുകെപ്പിടിച്ചാൽ ഏത് വലിയ പ്രതിസന്ധിയെയും നമുക്ക് മറികടക്കാൻ കഴിയും. അറിവിനേക്കാൾ വലുത് ആ അറിവ് ജീവിതത്തിൽ പകർത്താനുള്ള വിവേകമാണ് എന്ന് മഹാഭാരതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

കർമ്മഫലവും വിധിയും: കർണ്ണൻ്റെ ജീവിതം നൽകുന്ന പാഠം

കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധം തുടങ്ങാൻ ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി. അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഗംഗാതീരത്ത് തനിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു കർണ്ണൻ. മനസ്സ് നിറയെ അശാന്തിയാണ്. താൻ ഇത്രയും കാലം സഹോദരതുല്യം സ്നേഹിച്ചവർ ശത്രുക്കളാണെന്നും, താൻ വെറുത്തവർ സ്വന്തം അനുജന്മാരാണെന്നും കുന്തിദേവിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം. ആ ഇരുട്ടിൽ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ കർണ്ണന്റെ അരികിലെത്തി. ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു: "കർണ്ണാ, നീ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ദുഃഖിക്കുന്നത്? നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ പാണ്ഡവപക്ഷത്തേക്ക് വരാം. നീയായിരിക്കും മൂത്ത പാണ്ഡവൻ, നീയായിരിക്കും അടുത്ത ചക്രവർത്തി." കർണ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: "കൃഷ്ണാ, എന്റെ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ നിഴലിലാണ്. ജനിച്ചപ്പോൾ അമ്മ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു. വളർന്നപ്പോൾ ലോകം എന്നെ 'സൂതപുത്രൻ' എന്ന് വിളിച്ച് പരിഹസിച്ചു. ദ്രൗപദിയുടെ സ്വയംവരപ്പന്തലിൽ നിന്ന് ഞാൻ അപമാനിതനായി പുറത്തായി. അന്നൊന്നും കൂടെയില്ലാത്ത ധർമ്മം ഇപ്പോൾ എന്തിന് ഞാൻ നോക്കണം?" തുടർന്ന് കർണ്ണൻ ചോദിച്ചു: "എന്റെ തെറ്റല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്?" ഭഗവാൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: "കർണ്ണാ, ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. നിനക്ക് നിന്റെ മാതാപിതാക്കളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ നിനക്ക് നിന്റെ 'കർമ്മങ്ങളെ' തിരഞ്ഞെടുക്കാമായിരുന്നു. ദുര്യോധനൻ എന്ന അധർമ്മിയെ സഹായിക്കാൻ നീ തീരുമാനിച്ച നിമിഷം, നിന്റെ അറിവും കരുത്തും അധർമ്മത്തിന്റേതായി മാറി." ഈ സംഭാഷണം നമുക്ക് വലിയൊരു സത്യം പറഞ്ഞുതരുന്നു. വിധി നമുക്ക് മുന്നിൽ പല തടസ്സങ്ങളും വെക്കും. നാം ജനിച്ച സാഹചര്യമോ നേരിട്ട പരിഹാസങ്ങളോ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലല്ല. എന്നാൽ, ആ സാഹചര്യങ്ങളോട് നമ്മൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നതാണ് നമ്മുടെ 'കർമ്മം'. ഈ കഥയിലെ നീതിസാരം: കർണ്ണൻ ഒരു വീരനായിരുന്നു, ദാനശീലനായിരുന്നു. എങ്കിലും അധർമ്മത്തിന്റെ കൂടെ നിന്നതുകൊണ്ട് ആ ദാനശീലമൊന്നും അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിച്ചില്ല. നമ്മൾ ആരുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നു എന്നതും, പ്രതിസന്ധികളിൽ എന്ത് തീരുമാനമെടുക്കുന്നു എന്നതും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഗതി നിർണ്ണയിക്കുന്നു. "വിധി നിങ്ങളെ തോൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചേക്കാം, പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ കർമ്മം ശുദ്ധമാണെങ്കിൽ മരണത്തിനുശേഷവും നിങ്ങൾ ലോകമനസ്സുകളിൽ ജീവിക്കും."