പുരാണകഥകൾ – 06

അമ്മയുടെ കണ്ണീരിൽനിന്ന് ജനിച്ച ധ്രുവതാരം

അഞ്ചു വയസ്സുള്ള ബാലന്റെ അചഞ്ചലമായ ഭക്തിയുടെ കഥ

ഈ കഥയിൽ ഒരു കൊച്ചു ബാലനുണ്ട്. രാജകുമാരനാണ്. കൊട്ടാരത്തിൽ എല്ലാം ഉണ്ടായിട്ടും സ്നേഹത്തിനായി അവൻ വേദനിച്ചു. ആ വേദനയാണ് അവനെ കാട്ടിലെത്തിച്ചത്. അവിടെനിന്ന് അവന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറി.

അമ്മയുടെ കണ്ണീരിൽനിന്ന് ജനിച്ച ധ്രുവതാരം

സ്വയംഭുവമനുവിന്റെ വംശത്തിൽ ജനിച്ച രാജാവായിരുന്നു ഉത്താനപാദൻ. അദ്ദേഹത്തിന് രണ്ട് ഭാര്യമാരുണ്ടായിരുന്നു. മൂത്ത ഭാര്യ സുനീതിയും ഇളയ ഭാര്യ സുരുചിയും.

സുനീതിയുടെ മകനായിരുന്നു ധ്രുവൻ. സുരുചിയുടെ മകൻ ഉത്തമൻ.

രാജാവിന് സുരുചിയോടായിരുന്നു കൂടുതൽ ഇഷ്ടം. അതുകൊണ്ട് കൊട്ടാരത്തിൽ സുനീതിക്കും ധ്രുവനും പലപ്പോഴും അവഗണന നേരിടേണ്ടിവന്നു.

ധ്രുവന് അന്ന് വെറും അഞ്ചു വയസ്സായിരുന്നു. കൊട്ടാരത്തിലെ രാഷ്ട്രീയമോ രാജാവിന്റെ പക്ഷപാതമോ ഒന്നും അവന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. അച്ഛന്റെ സ്നേഹം മാത്രം മതിയായിരുന്നു അവന്.

ഒരു ദിവസം രാജാവ് കൊട്ടാരത്തിലെ സിംഹാസനത്തിനരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഉത്തമൻ അച്ഛന്റെ മടിയിൽ കയറി കളിക്കുന്നു. അത് കണ്ട ധ്രുവനും ഓടിച്ചെന്ന് അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

അവൻ രാജാവിന്റെ അടുത്തേക്ക് കൈകൾ നീട്ടി.

“അച്ഛാ…”

രാജാവ് മകനെ നോക്കി. പക്ഷേ അവനെ എടുത്തിരുത്താൻ കൈ നീട്ടിയില്ല.

അപ്പോഴേക്കും സുരുചി അവിടേക്ക് എത്തി. ധ്രുവനെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു:

“നിനക്ക് രാജാവിന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം എന്റെ വയറ്റിൽ ജനിക്കണമായിരുന്നു. നീ സുനീതിയുടെ മകനാണ്. രാജാവിന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം നിനക്കില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ ഒരു അഞ്ചുവയസ്സുകാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവുണ്ടാക്കി.

ധ്രുവൻ അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹം തന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കുമെന്ന് ആ കുഞ്ഞ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാം.

പക്ഷേ രാജാവ് മൗനം പാലിച്ചു.

ധ്രുവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ ഒന്നും പറയാതെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.

സുനീതിയുടെ മടിയിൽ മുഖം ഒളിപ്പിച്ച് അവൻ കരഞ്ഞു.

“അമ്മേ… അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ലേ? ഞാൻ എന്താണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്?”

മകന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് സുനീതിയുടെ ഹൃദയം തകർന്നു. അവൾക്ക് അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കണം. പക്ഷേ രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ അവൾക്കും അധികാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“മോനേ, ആരോടും ദേഷ്യം തോന്നരുത്. നമുക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ നമ്മുടെ മനസ്സ് നന്നാക്കാൻ കഴിയും.”

ധ്രുവൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“അമ്മേ, എനിക്ക് അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കണം. എല്ലാവരിലും ഉയർന്ന സ്ഥാനത്ത് എത്തണം.”

സുനീതി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു. പിന്നെ അവൾ പറഞ്ഞു:

“മോനേ, ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്ഥാനവും അധികാരവും നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവാണ്. രാജാക്കന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും മുകളിലുള്ളവൻ. നീ അവനെ പ്രാർത്ഥിക്കൂ. അവൻ നിന്നെ കൈവിടില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ ധ്രുവന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.

അഞ്ചു വയസ്സുള്ള ആ കുഞ്ഞ് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.

കൊട്ടാരത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുപോകണം. ഭഗവാനെ കണ്ടെത്തണം. അവന്റെ അനുഗ്രഹം നേടണം.

അന്ന് രാത്രി അമ്മയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടന്നെങ്കിലും ധ്രുവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സുരുചിയുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി. അച്ഛന്റെ മൗനം അവന്റെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിച്ചു.

പുലർച്ചെ ആരോടും പറയാതെ അവൻ കൊട്ടാരം വിട്ടു.

കാട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ ചെറിയ കാലുകൾ വേദനിച്ചു. വഴിയറിയില്ല. മുന്നിൽ എന്താണെന്ന് അറിയില്ല. എങ്കിലും അവൻ നടന്നു.

അപ്പോഴാണ് ദേവർഷി നാരദൻ അവനെ കണ്ടത്.

“കുഞ്ഞേ, നീ ആരാണ്? ഈ കൊടുംകാട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?”

ധ്രുവൻ തന്റെ കഥ പറഞ്ഞു. അമ്മ പറഞ്ഞതും സുരുചി അപമാനിച്ചതും അച്ഛൻ മൗനം പാലിച്ചതും എല്ലാം വിവരിച്ചു.

നാരദൻ അവനെ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.

“മോനേ, നിനക്ക് ഇപ്പോൾ വളരെ ചെറിയ പ്രായമാണ്. കാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നത് എളുപ്പമല്ല. കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകൂ. വളരുമ്പോൾ നിനക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലാകും.”

പക്ഷേ ധ്രുവൻ പിന്മാറിയില്ല.

“എനിക്ക് ഭഗവാനെ കാണണം. അവനെ കാണാതെ ഞാൻ മടങ്ങില്ല.”

ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഉറച്ച മനസ്സ് നാരദനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

അദ്ദേഹം ധ്രുവന് ഭഗവാനെ ആരാധിക്കാനുള്ള വഴി ഉപദേശിച്ചു.

“മധുവനത്തിലേക്ക് പോകുക. അവിടെ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി ഭഗവാനെ ധ്യാനിക്കുക. ഈ മന്ത്രം ജപിക്കുക: ‘ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ’. നിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നിനും ഇടം കൊടുക്കരുത്.”

നാരദൻ ധ്രുവന് ഭഗവാന്റെ രൂപവും ധ്യാനരീതിയും വിശദീകരിച്ചു. അനുഗ്രഹിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം യാത്രയായി.

ധ്രുവൻ മധുവനത്തിലെത്തി.

അവിടെ യമുനാനദിയുടെ തീരത്ത് ശാന്തമായ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തി. കൊട്ടാരത്തിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഭക്ഷണം എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കില്ല. ഉറങ്ങാൻ മൃദുവായ കിടക്കയില്ല. കൂട്ടിന് ആരുമില്ല.

എന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

വിഷ്ണുവിനെ കാണണം.

ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ ധ്രുവൻ പഴങ്ങളും ഇലകളും ഭക്ഷിച്ചു. പിന്നെ ഭക്ഷണം കുറച്ചു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ അവന്റെ തപസ്സ് കൂടുതൽ കഠിനമായി.

അവൻ മന്ത്രം ജപിച്ചു.

“ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ…”

ആ മന്ത്രം കാടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങി.

ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങളായി മാറി. ധ്രുവന്റെ മനസ്സ് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ഭഗവാനിൽ ഉറച്ചു. ശരീരത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവൻ ചിന്തിക്കാതെയായി.

അവന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി ലോകത്തെ ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ദേവന്മാർക്ക് പോലും അതിന്റെ തീവ്രത അനുഭവപ്പെട്ടു.

അവസാനം ഭഗവാൻ വിഷ്ണു ധ്രുവന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ആ ദിവസം മധുവനത്തിൽ അസാധാരണമായ പ്രകാശം പരന്നു. കാടും മരങ്ങളും നദിയും എല്ലാം ദിവ്യമായ ശാന്തതയിൽ മുങ്ങി.

ധ്രുവൻ കണ്ണുതുറന്നു.

തന്റെ മുന്നിൽ ശംഖും ചക്രവും ഗദയും പദ്മവും ധരിച്ച ഭഗവാൻ വിഷ്ണു നിൽക്കുന്നു!

അവൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഇതുവരെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചിരുന്ന അതേ ദിവ്യരൂപം ഇപ്പോൾ കൺമുന്നിൽ!

ധ്രുവൻ ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു.

അവന് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഹൃദയം നിറഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽനിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

ഭഗവാൻ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

“ധ്രുവാ, നിന്റെ തപസ്സിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. നിനക്ക് എന്ത് വരമാണ് വേണ്ടത്?”

ധ്രുവൻ ആദ്യം ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഭഗവാൻ തന്റെ ദിവ്യശംഖുകൊണ്ട് അവന്റെ കവിളിൽ സ്പർശിച്ചു. അതോടെ ധ്രുവന് വാക്കുകൾ ലഭിച്ചു.

അവൻ ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു.

അവസാനം ഭഗവാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:

“നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?”

കൊട്ടാരത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ധ്രുവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മടിയിൽനിന്ന് തന്നെ അകറ്റിയവരെക്കാൾ ഉയർന്ന സ്ഥാനം നേടണം. ആരും തള്ളിപ്പറയാത്ത ഒരു സ്ഥാനം വേണം.

അവൻ ആ ആഗ്രഹം ഭഗവാനോട് പറഞ്ഞു.

വിഷ്ണു അവന് ആരാലും എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കാത്ത മഹത്തായ സ്ഥാനം നൽകി. ആകാശത്തിലെ സ്ഥിരമായ നക്ഷത്രസ്ഥാനമായ ധ്രുവലോകം അവനു ലഭിക്കുമെന്നു അനുഗ്രഹിച്ചു.

ധ്രുവൻ ഭഗവാനെ വണങ്ങി.

എന്നാൽ ആ നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു തിരിച്ചറിവ് ഉദിച്ചു.

താൻ കൊട്ടാരത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ തേടിയത് ഒരു ചെറിയ സ്ഥാനമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ സർവലോകങ്ങളുടെയും നാഥനെ നേരിൽ കണ്ടിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയൊരു ദർശനത്തിനു മുന്നിൽ താൻ ആദ്യം ആഗ്രഹിച്ച രാജകീയ സ്ഥാനത്തിന് എന്ത് വില?

അവൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു:

“ഞാൻ എന്തൊരു ചെറിയ ആഗ്രഹവുമായാണ് വന്നത്! അമൂല്യമായ രത്നം ലഭിക്കാവുന്ന ഒരിടത്ത് ചില്ലറ കല്ലുകൾ ചോദിച്ചതുപോലെയായി എന്റെ ആഗ്രഹം.”

ഭഗവാൻ അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചു.

ധ്രുവൻ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

മകനെ കണ്ടപ്പോൾ ഉത്താനപാദന് വലിയ സന്തോഷവും പശ്ചാത്താപവും തോന്നി. താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹം ധ്രുവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

സുനീതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ അപമാനിതനായി അമ്മയുടെ മടിയിൽ കരഞ്ഞിരുന്ന ആ കുഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ആദരവ് നേടി തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു.

പിന്നീട് ധ്രുവൻ വളർന്നു. പിതാവിന്റെ ശേഷം രാജ്യം ഭരിച്ചു. നീതിയോടെയും ധർമ്മത്തോടെയും ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചു.

അവസാനം ഭഗവാൻ നൽകിയ അനുഗ്രഹപ്രകാരം ധ്രുവൻ ധ്രുവലോകത്തിലെത്തി. രാത്രിയിലെ ആകാശത്ത് സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്ന ധ്രുവനക്ഷത്രവുമായി അവന്റെ പേര് ചേർന്നു.

ഒരിക്കൽ അച്ഛന്റെ മടിയിൽ ഒരിടം തേടി കരഞ്ഞ അഞ്ചുവയസ്സുകാരൻ, ആകാശത്ത് ഒരിക്കലും സ്ഥാനം മാറാത്ത നക്ഷത്രമായി മാറി.

അവന്റെ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്:

മറ്റുള്ളവരുടെ അവഗണന നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനമല്ല. ചിലപ്പോൾ അതേ വേദനയാണ് നമ്മളെ പുതിയൊരു വഴിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ആ വേദനയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കാതെ അതിനെ ആത്മവിശ്വാസമായും ലക്ഷ്യബോധമായും മാറ്റാൻ കഴിയണം.

ധ്രുവൻ നക്ഷത്രമായത് തപസ്സിന്റെ ശക്തികൊണ്ട് മാത്രമല്ല. തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽനിന്ന് പിന്മാറാത്ത മനസ്സുകൊണ്ടുമാണ്.

📚 പുരാണത്തിലെ ഉറവിടം

• പുരാണം: ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണം

• സ്കന്ധം: 4

• അധ്യായം: 8 – ധ്രുവൻ കാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു

• അധ്യായം: 9 – ധ്രുവൻ ഭഗവാനെ ദർശിച്ച് മടങ്ങുന്നു

• അധ്യായം: 12 – ധ്രുവൻ ധ്രുവലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു

• പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ: ധ്രുവൻ, സുനീതി, സുരുചി, ഉത്താനപാദൻ, നാരദൻ, വിഷ്ണു.