പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം
പന്ത്രണ്ട് മക്കൾ… പന്ത്രണ്ട് ജീവിതങ്ങൾ… ഒരു അമ്മയുടെ അത്ഭുതകഥ
കേരളത്തിന്റെ നാട്ടുപാട്ടുകളിലും ഐതിഹ്യങ്ങളിലും ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന ഒരു കഥയാണിത്. ഒരു അമ്മ പ്രസവിച്ച പന്ത്രണ്ട് മക്കൾ. ഓരോ കുട്ടിയെയും ഓരോ കുടുംബം വളർത്തി. അവർ വളർന്നത് വ്യത്യസ്ത ജാതികളിലും തൊഴിൽ മേഖലകളിലും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിലുമാണ്.
എന്നാൽ അവരെല്ലാം ഒരേ അമ്മയുടെ മക്കളായിരുന്നു.
ആ അമ്മയുടെ പേര് പാറായി എന്നാണ് ഐതിഹ്യം പറയുന്നത്. ആ പന്ത്രണ്ട് മക്കളാണ് പിന്നീട് പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടത്.
ഒരു ജ്ഞാനിയുടെ വിവാഹം
പഴയകാലത്ത് വിക്രമാദിത്യന്റെ സദസ്സിൽ വരരുചി എന്ന മഹാപണ്ഡിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം. അറിവിലും ബുദ്ധിയിലും അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ പേരായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഒരു യാത്രയ്ക്കിടെ അദ്ദേഹം ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടുമുട്ടി. അവളുടെ ബുദ്ധിയും സംസാരരീതിയും വരരുചിയെ ആകർഷിച്ചു. പിന്നീട് അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു.
ചില കഥാപതിപ്പുകളിൽ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര് പഞ്ചമി എന്നാണ്. അവൾ പറയ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവളാണെന്നും പറയുന്നു.
വിവാഹശേഷം ഇരുവരും യാത്രകൾ ആരംഭിച്ചു. നാടുകൾ കണ്ടു. ക്ഷേത്രങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു. വഴിയരികിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ താമസിച്ചു.
അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.
“കുഞ്ഞിന് വായുണ്ടോ?”
കുഞ്ഞിനെ കൈയിലെടുത്ത വരരുചി ഭാര്യയോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
“കുഞ്ഞിന് വായുണ്ടോ?”
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു:
“ഉണ്ട്. മറ്റെല്ലാ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും പോലെ നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനും വായുണ്ട്.”
വരരുചി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
“വായുള്ള കുഞ്ഞിന് ദൈവം ആഹാരം നൽകും. നമുക്ക് യാത്ര തുടരാം.”
അദ്ദേഹം കുഞ്ഞിനെ വഴിയരികിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് മുന്നോട്ടുപോയെന്നാണ് ഐതിഹ്യം പറയുന്നത്.
അമ്മയുടെ നെഞ്ച് തകർന്നു. സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ വിട്ടുപോകാൻ അവൾക്ക് മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഭർത്താവിന്റെ തീരുമാനത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ നിസ്സഹായയായി.
അവർ യാത്ര തുടർന്നു.
അൽപ്പസമയത്തിനുശേഷം അതുവഴി വന്ന ഒരു കുടുംബം കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടു. അവർ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു. സ്വന്തം മകനായി വളർത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.
ആ കുഞ്ഞ് വളർന്ന് വലിയൊരു വേദപണ്ഡിതനായി മാറി എന്നാണ് കഥ.
അവനാണ് പിന്നീട് മേഴത്തോൾ അഗ്നിഹോത്രി എന്നറിയപ്പെട്ടത്.
അങ്ങനെ ആ യാത്ര തുടർന്നു.
ഒന്നിനു പിന്നാലെ മറ്റൊന്നായി കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിച്ചു. ഓരോ തവണയും വരരുചി അതേ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു.
“കുഞ്ഞിന് വായുണ്ടോ?”
ഓരോ തവണയും അമ്മയുടെ മറുപടി ഒന്നുതന്നെയായിരുന്നു.
“ഉണ്ട്.”
വരരുചിയുടെ മറുപടിയും മാറിയില്ല.
“വായുള്ള കുഞ്ഞിന് ദൈവം ആഹാരം നൽകും.”
അങ്ങനെ ഓരോ കുഞ്ഞിനെയും ഓരോ കുടുംബങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു വളർത്തി.
ഒരു കുഞ്ഞിനെ പരയ കുടുംബം വളർത്തി. അവൻ മുളയും ഈറ്റയും ഉപയോഗിച്ച് കുട്ടകളും മുറങ്ങളും ഉണ്ടാക്കുന്ന തൊഴിൽ അഭ്യസിച്ചു. പിന്നീട് അവൻ പാക്കനാർ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായി.
മറ്റൊരു കുഞ്ഞിനെ ആശാരികുടുംബം വളർത്തി. മരത്തിന്റെ ഭാഷ മനസ്സിലാക്കിയ ആ ബാലൻ വളർന്ന് കേരളത്തിന്റെ പ്രശസ്ത ശില്പിയായ പെരുന്തച്ചൻ ആയി.
മറ്റൊരു കുഞ്ഞിനെ നമ്പൂതിരി കുടുംബം വളർത്തി. അവൻ വളർന്നപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ വിചിത്രതകളെ സ്വന്തം രീതിയിൽ കാണുന്ന ഒരാളായി മാറി. അവനാണ് നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തൻ.
ഇങ്ങനെ ഓരോ കുഞ്ഞും ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ വളർന്നു. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വളർത്തുകുടുംബത്തിന്റെ തൊഴിലും ജീവിതരീതിയും പഠിച്ചു.
അവരുടെ പേരുകൾ കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഇന്നും കഥകളായി ജീവിക്കുന്നു.
പന്ത്രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ്
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പഞ്ചമി ഓരോ കുഞ്ഞിനെയും പ്രസവിക്കുമ്പോഴും അവരെ വിട്ടുപോകേണ്ടിവന്ന വേദന ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ മനസ്സിന് അതൊന്നും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.
അവസാനം പന്ത്രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.
വരരുചി പതിവുപോലെ ചോദിച്ചു:
“കുഞ്ഞിന് വായുണ്ടോ?”
ഇത്തവണ പഞ്ചമിയുടെ മനസ്സ് പിടഞ്ഞു. പതിനൊന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെട്ട അവൾക്ക് ഇനി ഒരാളെയെങ്കിലും കൂടെ നിർത്തണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
“ഇല്ല… ഈ കുഞ്ഞിന് വായില്ല.”
അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കുഞ്ഞിനെ തന്നോടൊപ്പം വളർത്താനായിരുന്നു.
പക്ഷേ കഥയിൽ സംഭവിച്ചത് അത്ഭുതകരമായിരുന്നു.
കുഞ്ഞിനെ നോക്കിയപ്പോൾ ശരിക്കും വായില്ലാത്ത കുഞ്ഞിനെയാണ് അവർ കണ്ടത്!
പഞ്ചമി വിറച്ചുപോയി. അവൾക്ക് വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല.
വരരുചി കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു. അതിനെ ഒരു ദിവ്യശിശുവായി കണ്ട് ഒരു കുന്നിൻ മുകളിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം. ആ കുഞ്ഞാണ് പിന്നീട് വായില്ലാക്കുന്നിലപ്പൻ എന്ന പേരിൽ ആരാധിക്കപ്പെട്ടത്.
പന്ത്രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞിനെയും യാത്രയിൽനിന്ന് വേർപിരിയേണ്ടിവന്നപ്പോൾ പഞ്ചമിയുടെ ഹൃദയം എത്രത്തോളം തകർന്നിരിക്കുമെന്ന് നമുക്ക് ഊഹിക്കാം.
പന്ത്രണ്ട് വഴികളിൽ വളർന്ന പന്ത്രണ്ട് ജീവിതങ്ങൾ
കാലം വീണ്ടും കടന്നുപോയി.
വ്യത്യസ്ത കുടുംബങ്ങളിൽ വളർന്ന ആ കുട്ടികൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ മേഖലകളിൽ പ്രശസ്തരായി.
മേഴത്തോൾ അഗ്നിഹോത്രി – വേദപണ്ഡിതനും യജ്ഞകർമ്മങ്ങളിൽ പ്രശസ്തനും.
പാക്കനാർ – മുളകൊണ്ടുള്ള കുട്ടകളും മുറങ്ങളും നിർമ്മിച്ചിരുന്ന ജ്ഞാനി.
പെരുന്തച്ചൻ – ശില്പവിദ്യയിലും വാസ്തുവിദ്യയിലും പ്രസിദ്ധൻ.
നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തൻ – വലിയ പാറ ഉരുട്ടി മലമുകളിലെത്തിച്ച് താഴേക്ക് തള്ളിയിരുന്ന വിചിത്രനായ ജ്ഞാനി.
അകവൂർ ചാത്തൻ – മന്ത്രവിദ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഐതിഹ്യങ്ങളിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ.
വടുതല നായർ – യോദ്ധാവായി അറിയപ്പെട്ടവൻ.
കാരയ്ക്കൽ അമ്മ – പന്ത്രണ്ടുപേരിൽ ഏക മകളായി പറയപ്പെടുന്നവൾ.
ഉപ്പുകൊറ്റൻ – മുസ്ലിം കുടുംബത്തിൽ വളർന്ന ഉപ്പുവ്യാപാരി.
രാജകൻ – അലക്കുതൊഴിലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കുടുംബത്തിൽ വളർന്നവൻ.
വള്ളോൻ – പുലയ കുടുംബത്തിൽ വളർന്നവൻ.
പാണനാർ – പാട്ടും കലയും ജീവിതമാക്കിയവൻ.
വായില്ലാക്കുന്നിലപ്പൻ – പന്ത്രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ്; ആരാധനാമൂർത്തിയായി മാറിയവൻ.
പേരുകളിലും ക്രമത്തിലും ചില പ്രാദേശിക കഥാപതിപ്പുകളിൽ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.
ഒരേ അമ്മയുടെ മക്കൾ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചപ്പോൾ
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ സഹോദരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജന്മരഹസ്യം അറിഞ്ഞുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം.
അവർ പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടി. ഓരോരുത്തരും വളർന്നത് വ്യത്യസ്ത വീടുകളിലായിരുന്നു. ഭക്ഷണം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. വസ്ത്രം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. തൊഴിലും ആചാരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവരുടെ രക്തബന്ധം ഒന്നായിരുന്നു.
മേഴത്തോൾ അഗ്നിഹോത്രിയുടെ വീട്ടിൽ വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാതാപിതാക്കളുടെ ശ്രാദ്ധത്തിനായി സഹോദരങ്ങൾ ഒത്തുചേരുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും കഥ പറയുന്നു.
ആ കൂടിച്ചേരലിൽ സമൂഹം വരച്ച അതിരുകൾക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയില്ലായിരുന്നു. ഒരേ അമ്മയുടെ മക്കളായി അവർ ഒന്നിച്ചിരുന്നുവെന്നാണ് പാരമ്പര്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒരിക്കൽ പാക്കനാർ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ചിലർ അകറ്റിനിർത്താൻ ശ്രമിച്ചുവെന്ന കഥകളും പ്രചാരത്തിലുണ്ട്. എന്നാൽ സഹോദരബന്ധത്തിന്റെ മഹത്വം ഇത്തരം വേർതിരിവുകളെ മറികടക്കുന്നതായിരുന്നു.
അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ ഓരോന്നും ഓരോ പാഠങ്ങളായിരുന്നു.
പാക്കനാർ തൊഴിൽകൊണ്ട് ചെറുതായിരുന്നില്ല. പെരുന്തച്ചൻ ജന്മംകൊണ്ട് വലിയവനായിരുന്നില്ല. നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തൻ ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ ഭ്രാന്തനായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾക്ക് പിന്നിൽ വലിയൊരു ചിന്തയുണ്ടെന്ന് പലരും വിശ്വസിച്ചു.
ഒരേ അമ്മയുടെ മക്കൾ പല വഴികളിലൂടെ വളർന്നിട്ടും അവരുടെ കഥ കേരളത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഒരുമയുടെ അടയാളമായി മാറി.
ഈ കഥ ഇന്നും പറയുന്നതെന്താണ്?
പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല. കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഐതിഹ്യമാണ്.
ഒരേ അമ്മയുടെ മക്കൾ പല കുടുംബങ്ങളിൽ വളർന്നു. പല സമുദായങ്ങളിൽ ജീവിച്ചു. പല തൊഴിൽ മേഖലകളിൽ കഴിവ് തെളിയിച്ചു.
ജനിച്ച കുടുംബം ഒന്നായിരുന്നിട്ടും വളർന്ന സാഹചര്യം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ ജീവിതങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായി.
ഈ കഥ നമ്മളോട് ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്:
മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്നത് ജന്മമാണോ, അതോ അവർ ജീവിക്കുന്ന രീതിയും ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളുമാണോ?
നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തന്റെ ചിരിയിലും പാക്കനാരുടെ ജ്ഞാനത്തിലും പെരുന്തച്ചന്റെ കൈവിരുതിലും ഈ കഥ പല അർത്ഥങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നു.
പന്ത്രണ്ട് മക്കൾ. പന്ത്രണ്ട് ജീവിതങ്ങൾ. പക്ഷേ ഒരേ വേരുകൾ.
അതുകൊണ്ടാണ് നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും കേരളം ഈ കഥ മറക്കാത്തത്.
📖 കഥയുടെ ഉറവിടവും ചരിത്രക്കുറിപ്പും
ഈ കഥ കേരളത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായ പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം ഐതിഹ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. കോട്ടാരത്തിൽ ശങ്കുണ്ണിയുടെ ഐതിഹ്യമാലയിലാണ് ഇതിന്റെ വിശദമായ എഴുത്തുരൂപം ലഭിക്കുന്നത്. തൃത്താല ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രവിവരണത്തിലും ഈ ഐതിഹ്യത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശമുണ്ട്.
ഇത് ചരിത്രരേഖകൾകൊണ്ട് സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ട സംഭവപരമ്പരയല്ല. കേരളത്തിന്റെ വാമൊഴി പാരമ്പര്യത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ഐതിഹ്യമാണ്. പഞ്ചമി എന്നത് ചില പതിപ്പുകളിൽ കാണുന്ന പേരാണ്. 'പറയി' എന്നത് അമ്മയുടെ വ്യക്തിപേരല്ല; സമുദായത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
Comments
Post a Comment