പുരാണകഥകൾ – 07

മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ മകനെ വിളിച്ചു… രക്ഷിക്കാനെത്തിയത് ഭഗവാന്റെ ദൂതന്മാർ

അജാമിളന്റെ ജീവിതം മാറ്റിയ നാരായണനാമം

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ തെറ്റുകൾ നിറഞ്ഞതായിരിക്കാം. ഒരുപാട് നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടും പിന്നീട് വഴിതെറ്റിയവനാകാം. എന്നാൽ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം പോലും അവന്റെ വിധി മാറ്റിയേക്കാം.

അങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യന്റെ കഥയാണ് അജാമിളന്റേത്.

ഇത് വെറുമൊരു ഭക്തികഥയല്ല. മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയുടെയും പശ്ചാത്താപത്തിന്റെയും ദൈവനാമത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെയും കഥയാണ്.

അജാമിളന്റെ നല്ല ജീവിതം

പണ്ട് കന്യാകുബ്ജം എന്ന സ്ഥലത്ത് അജാമിളൻ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. നല്ല കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അവൻ ചെറുപ്പം മുതൽ വേദങ്ങൾ പഠിച്ചു. ഗുരുക്കന്മാരെ ബഹുമാനിച്ചു. മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിച്ചു. സത്യവും ധർമ്മവും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി.

അവന്റെ ജീവിതം വളരെ ചിട്ടയുള്ളതായിരുന്നു.

പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് കുളിക്കും. ദേവപൂജ ചെയ്യും. ഗുരുക്കന്മാരെ സേവിക്കും. വീട്ടിലെ മുതിർന്നവരെ സഹായിക്കും. അച്ഛനും അമ്മയും അവനെക്കുറിച്ച് അഭിമാനിച്ചിരുന്നു.

വിവാഹവും കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നല്ല സ്വഭാവമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു ഭാര്യ. കുടുംബജീവിതം സന്തോഷത്തോടെ മുന്നോട്ടുപോയി.

എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ ചില നിമിഷങ്ങൾ വരും. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ എടുക്കുന്ന ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം പിന്നീട് ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ തന്നെ മാറ്റും.

അജാമിളന്റെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങനെയൊരു ദിവസം വന്നു.

ഒരു കാഴ്ച… മാറിയ ജീവിതം

ഒരിക്കൽ കാട്ടിൽനിന്ന് പൂക്കളും സമിത്തുകളും ശേഖരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു അജാമിളൻ.

വഴിയിൽ അവൻ ഒരു പുരുഷനെയും സ്ത്രീയെയും കണ്ടു. അവർ മദ്യലഹരിയിലും നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത പെരുമാറ്റത്തിലുമായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച അജാമിളന്റെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി. എന്നാൽ അതിൽനിന്ന് മനസ്സ് മാറ്റാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.

ആ ചിന്ത അവനെ പിന്തുടർന്നു.

ആദ്യം അതൊരു ഓർമ്മ മാത്രമായിരുന്നു. പിന്നീട് ആഗ്രഹമായി. ഒടുവിൽ ആ ആഗ്രഹം അവന്റെ മനസ്സിനെ കീഴടക്കി.

അവൻ തന്റെ ധർമ്മവും കുടുംബവും മറക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ സ്ത്രീയോടുള്ള ആകർഷണം അവനെ തെറ്റായ വഴിയിലേക്ക് നയിച്ചു.

അവസാനം സ്വന്തം ഭാര്യയെയും കുടുംബത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ച് അവളോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരിക്കൽ വേദങ്ങൾ പഠിച്ചിരുന്ന അജാമിളൻ പിന്നീട് ജീവിതച്ചെലവിനായി തെറ്റായ മാർഗങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. മോഷണം, വഞ്ചന, ചതി തുടങ്ങിയ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ പണം സമ്പാദിച്ചു.

അവന്റെ പഴയ ജീവിതം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു.

കാലം കടന്നുപോയി. ആ സ്ത്രീയിൽ അജാമിളന് പല മക്കളുണ്ടായി. അവരിൽ ഏറ്റവും ഇളയവനോട് അവന് വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു.

ആ കുഞ്ഞിന് അവൻ നൽകിയ പേര് — നാരായണൻ.

ആ പേരിന്റെ മഹത്വം അജാമിളൻ അന്ന് ഓർത്തിരുന്നില്ല. ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തികൊണ്ടായിരുന്നില്ല ആ പേര് തിരഞ്ഞെടുത്തതും. എങ്കിലും ആ പേര് അവന്റെ വീട്ടിൽ ദിവസവും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“നാരായണാ, ഇവിടെ വാ…”

“നാരായണാ, ഭക്ഷണം കഴിക്കൂ…”

“നാരായണാ, അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് വാ…”

അങ്ങനെ അറിയാതെ തന്നെ അജാമിളന്റെ നാവിൽ ഭഗവാന്റെ നാമം പതിവായി.

മരണത്തിന്റെ വിളി

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അജാമിളൻ വൃദ്ധനായി. ശരീരം ക്ഷീണിച്ചു. ഒരിക്കൽ ശക്തിയോടെ നടന്നിരുന്ന കാലുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും കഴിയാതെയായി.

ജീവിതത്തിൽ ചെയ്ത തെറ്റുകളെക്കുറിച്ച് അവൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നോ? പഴയ ധർമ്മജീവിതം ഓർത്തിരുന്നോ? ഭാഗവതത്തിലെ വിവരണം അതിനെ വിശദമായി പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ ജീവിതം അവസാനത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം മരണസമയം അടുത്തെത്തി.

കിടക്കയിൽ കിടന്നിരുന്ന അജാമിളൻ പെട്ടെന്ന് ഭയാനകമായ ചില രൂപങ്ങളെ കണ്ടു. ഭീകരമായ മുഖങ്ങൾ. കൈകളിൽ കയറുകൾ. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപം.

അവർ യമദൂതന്മാരായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിലെ പാപകർമ്മങ്ങളുടെ ഫലം അനുഭവിക്കാൻ അവനെ കൊണ്ടുപോകാനെത്തിയവർ.

അജാമിളൻ ഭയന്നു. ശരീരം വിറച്ചു. ചുറ്റും നോക്കി. അടുത്ത് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇളയ മകൻ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവനെ രക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ലെന്ന തോന്നൽ അജാമിളനെ പിടികൂടി.

അവൻ സർവശക്തിയുമെടുത്ത് നിലവിളിച്ചു:

“നാരായണാ!”

അത് മകനെ വിളിച്ചുള്ള നിലവിളിയായിരുന്നു. ഭഗവാനെ ഓർത്തുള്ള പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ആ നാമം കേട്ടത് മറ്റുചിലർ കൂടിയായിരുന്നു.

വിഷ്ണുദൂതന്മാരുടെ വരവ്

അജാമിളന്റെ വായിൽനിന്ന് നാരായണനാമം ഉയർന്ന നിമിഷം തന്നെ അവിടെ ദിവ്യപ്രകാശം നിറഞ്ഞു.

വിഷ്ണുവിന്റെ ദൂതന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അവർ അതീവ സുന്ദരമായ ദിവ്യരൂപങ്ങളുള്ളവരായിരുന്നു. പ്രകാശിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് ശാന്തതയും കരുണയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അവർ യമദൂതന്മാരെ തടഞ്ഞു.

“ഈ മനുഷ്യനെ നിങ്ങൾ എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്?”

യമദൂതന്മാർ മറുപടി പറഞ്ഞു:

“ഇവൻ ജീവിതം മുഴുവൻ അധർമ്മം ചെയ്തു. കുടുംബധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ചു. മോഷണവും വഞ്ചനയും നടത്തി. ഇങ്ങനെയുള്ളവനെ യമരാജന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഞങ്ങൾ വന്നത്.”

വിഷ്ണുദൂതന്മാർ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു:

“നിങ്ങൾ ധർമ്മത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ അറിയുന്നവരാണോ? ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും നിങ്ങൾ കണക്കിലെടുക്കുന്നുണ്ടോ? അവന്റെ വായിൽനിന്ന് ഇപ്പോൾ ഉയർന്ന നാമം നിങ്ങൾ കേട്ടില്ലേ?”

യമദൂതന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

“അവൻ സ്വന്തം മകനെയാണ് വിളിച്ചത്. ഭഗവാനെ സ്മരിച്ചിട്ടില്ല.”

വിഷ്ണുദൂതന്മാർ മറുപടി നൽകി:

“നാരായണനാമത്തിന് അതിരുകളില്ല. ഒരാൾ അറിയാതെയോ അറിഞ്ഞോ ആ നാമം ഉച്ചരിച്ചാലും അതിന് വലിയ ശക്തിയുണ്ട്. തീയിൽ അറിയാതെ കൈവെച്ചാലും അത് പൊള്ളിക്കും. അതുപോലെ ഭഗവാന്റെ നാമത്തിനും സ്വന്തം മഹത്വമുണ്ട്.”

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് യമദൂതന്മാർ മൗനത്തിലായി.

ഭാഗവതത്തിലെ ഈ ഭാഗം ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു: മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലെ തെറ്റുകൾക്ക് ശിക്ഷ നൽകുമ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സിലെ മാറ്റത്തിനും ദൈവനാമത്തിന്റെ ശക്തിക്കും എന്ത് സ്ഥാനമാണുള്ളത്?

യമദൂതന്മാർക്ക് അപ്പോൾ അജാമിളനെ കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർ യമലോകത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

അജാമിളന്റെ തിരിച്ചറിവ്

ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം അജാമിളൻ കേട്ടിരുന്നു. മരണത്തിന്റെ വക്കിൽനിന്ന് തിരികെ വന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.

അവൻ ചിന്തിച്ചു:

“ഞാൻ ആരാണ്? എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെയായിരുന്നു? ഒരിക്കൽ ധർമ്മം പാലിച്ചിരുന്ന ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും താഴ്ന്നുപോയത്?”

അവന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ തെളിഞ്ഞു. മാതാപിതാക്കൾ. ഭാര്യ. ഗുരുക്കന്മാർ. പഠിച്ച വേദങ്ങൾ. ഉപേക്ഷിച്ച ധർമ്മം.

അവൻ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ലജ്ജിച്ചു.

അവനെ രക്ഷിച്ചത് തന്റെ നല്ല പ്രവൃത്തികളല്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മകനെ വിളിച്ചപ്പോൾ അറിയാതെ ഉച്ചരിച്ച നാരായണനാമമാണ് ആ നിമിഷത്തിൽ അവന് രക്ഷയായത്.

പക്ഷേ അതിനെ ഒരു രക്ഷപ്പെടലായി മാത്രം കാണാൻ അവൻ തയ്യാറായില്ല.

“ഇനി പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങില്ല. ശേഷിക്കുന്ന കാലം ഭഗവാനെ ഓർത്തു ജീവിക്കണം.”

അജാമിളൻ കുടുംബജീവിതത്തിൽനിന്ന് മാറി ഗംഗാതീരത്തുള്ള ഹരിദ്വാരത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി ഭഗവാനെ ധ്യാനിച്ചു. തന്റെ പഴയ തെറ്റുകളെ ഓർത്തു പശ്ചാത്തപിച്ചു. നാരായണനാമം ജപിച്ചു.

കാലം കടന്നുപോയി.

അവന്റെ മനസ്സ് ശുദ്ധമായി. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷം വീണ്ടും അടുത്തെത്തി.

ഇത്തവണ അവൻ ഭയപ്പെട്ടില്ല.

അവന്റെ മുന്നിൽ വീണ്ടും വിഷ്ണുദൂതന്മാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അജാമിളൻ അവരെ ഭക്തിയോടെ വണങ്ങി. അവർ അവനെ ദിവ്യലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

അങ്ങനെ തെറ്റുകളുടെ വഴിയിലൂടെ ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിച്ച അജാമിളൻ, പശ്ചാത്താപത്തിലൂടെയും ഭഗവത്‌സ്മരണയിലൂടെയും മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടെത്തി.

കഥ നൽകുന്ന സന്ദേശം

അജാമിളന്റെ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു കാര്യം മാത്രമല്ല.

• തെറ്റുകൾ ചെയ്ത മനുഷ്യനും ജീവിതം തിരുത്താൻ കഴിയും.

• പശ്ചാത്താപം വാക്കുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം വരണം.

• ദൈവനാമസ്മരണയ്ക്ക് ഭാഗവതം വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.

• ഒരാളുടെ ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ അവന്റെ അവസാനത്തെ തിരിച്ചറിവും ആത്മീയമാറ്റവും കൂടി കാണണം.

അജാമിളൻ മകനെ വിളിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ഭഗവാനെ സ്മരിക്കലായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ആ നാമം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവായി. പിന്നീട് അവൻ സ്വയം ജീവിതം തിരുത്തി ഭക്തിയുടെ പാത സ്വീകരിച്ചു.

അതാണ് ഈ കഥയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത.

ഒരു തെറ്റായ ജീവിതം അവസാന വാക്കല്ല. മാറാൻ തയ്യാറാകുന്ന മനസ്സിന് ഇനിയും ഒരു അവസരമുണ്ട്.

📚 പുരാണത്തിലെ ഉറവിടം

• പുരാണം: ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണം

• സ്കന്ധം: 6

• അധ്യായങ്ങൾ: 1–3

• പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ: അജാമിളൻ, നാരായണൻ (മകൻ), യമദൂതന്മാർ, വിഷ്ണുദൂതന്മാർ, യമരാജൻ

•